Przypomnę, że zgodnie z kanonami katolickiej Teologii, nasz Kościół składa się nie tylko z żywych katolików na ziemi ale tez włącza w siebie tryumfujący kościół na niebie, a znaczy należą do niego i do każdej oddzielnej parafii i Dusze Zmarłych Gdy odmawiamy Credo? To powtarzamy słowa: WIERZĘ W ŚWIĘTYCH OBCOWANIE!

Pani Marianna ma 88 lat i warto się pospieszyć, nie tylko z beatyfikacją. Ona o to nie prosi, jej to być może już nie potrzebne. Potrzebne jednak nam. Marianna Popiełuszko, to żywy dowód na to jak ważne było dla nas odzyskanie Niepodległości w takim, a nie innym czasie. Powinniśmy być wdzięczni.

Chociaż sam się naprosiłem, by dzieci do mnie napisały listy misyjne (od dorosłych próżno czekać), to jednak nie bylem pewien, że to "wypali". Gdy się jednak tak stało jak marzyłem - to mam obowiązek odpisania. Piszę jeden otwarty list do 5-ciu wspaniałych, do Adriana, Anety, Asi, Kasi i Radka, bo wiem, że nie wszystkie dzieci mają w domu komputery i nie każde ma odwagę pisać listy do nieznajomych, tym bardziej z zagranicy.

Od dzisiaj w żałobie pogrążają się wszystkie kościoły Kazachstanu, Kirgizji, Tadzykistanu, Uzbekistanu i Turkmenii. Nie wspominam o Rosji, bo tam temperatura emocji od lat jest wysoka. Myślę, że żałoba powinna dotrzeć i do Polski, i do Niemiec, ojczyzny jego przodków, to będzie po drodze, bo drugi współbrat męczennik pochodził z Ekwadoru i jego trumna zapewne będzie przelatywać nad Polską.

Zapraszał do współpracy nauczycieli z Polski. Martwił się z powodu krachu swych polonijnych ambicji na swoim własnym podwórku. W jego ideałach nie chciały brać udziału dwie córki, którym dał piękne polskie imiona. Jeszcze mniej uwagi marzeniom Prezesa udzielili dwaj wnukowie, którym długi czas poświęcał ostatnia stroniczkę gazety.

Drżącymi rękoma powolutku wylałem całą zawartość słoika na wściekłą parafiankę. Rezultat był nieoczekiwany. Kobieta podniosła dłonie ku niebu, zaczęła wołać: "Alleluja, spasibo Hospodi, Alleluja". Wyglądała jak nawrócony człowiek. Wypadek miał miejsce niedawno, więc nie wiem jaki ostatecznie to zdarzenie wywołało na niej skutek.

W 2005 roku z grupa kleryków z neokatechumenatu przyjechał do mnie sparaliżowany pasjonista ks. Andrzej. Był trochę zewnętrznie do mnie podobny. Przesiadywał przed domem z Biblia i czytał urwisom fragmenty. Któregoś razu przyszedł zaspany Kostja i długo nie mógł pojąć co jest grane, wreszcie ze smutkiem zapytał: Ks. Jarosław, co się z wami stało?

Zmierzyłem ją wzrokiem, 30x15. To dla Wschodniej Ukrainy rozmiary katedry, a nie wiejskiego kościółka. Zrobiło mi się niezmiernie żal, gdy dostrzegłem dziury w dachu na wysokości chóru. Zajrzawszy do środka przez dziurkę od klucza spostrzegłem sylwetkę prezbiterium i zawalone konstrukcje chóru

Do kościoła uczęszczali Niemcy z 5 kolonii i 6 okolicznych chutorow a także z sąsiednich luterańskich, greckich i żydowskich wiosek. Należało wtedy do tego parafialnego kościoła 3917 dusz!!! Informacje na ten temat zbierałem pośród wielu przygód i nareszcie mogę z niej zrobić użytek.