W opublikowanej w roku 1950 książce The Lonely Crowd badacze D. Riesman, N. Glazer i R. Denney dowodzili, iż w amerykańskiej klasie średniej pojawił się nowy typ osobowościowy. Typ ów alergicznie reagował na opinię otoczenia, co wynikało ze słabego poczucia własnej wartości. Stwierdzono tym samym silną tendencję odchodzenia od amerykańskiego etosu, polegającego na niezależnym myśleniu i działaniu.

Niedawno szwedzcy ekolodzy protestowali przeciwko... seksualnemu wykorzystywaniu zwierząt. Taka akcja ze strony zielonych musi budzić sympatię na prawicy. Cóż... może z radykałami po tamtej stronie flanki nie jest tak źle? Może “rewolucja” ma jednak granice i pewne zboczenia nie przejdą? Niestety, to tylko złudzenie.

Problematyka kształcenia charakteru nie jest dziś "trendy". Teoretycy edukacji wolą debatować o "złożonej osobowości" uczniów, którym przysługuje szereg praw i o wiele mniej obowiązków.

Pisarstwo Nicolása Gómeza Dávili ma w sobie coś pociągającego. Wabi trudnym do opisania urokiem. Po przeczytaniu kilku wersów od razu chciałoby się zostać reakcyjnym buntownikiem. Jadąc potem autobusem przez miasto i patrząc na ten zgniły lewacki świat człowiek zaczyna wierzyć, że kiedyś wyrwie się z tego brudnego kołchozu.

Demokracja liberalna uchodzi za najbardziej sprawiedliwy i wolnościowy system polityczny. Nie tylko w kontekście sposobu wyłaniania władzy, ale także liderów społecznych, finansowych, artystycznych czy intelektualnych. W systemie tym ponoć zawsze wygrywa pracowitszy, lepszy i mądrzejszy. Przynajmniej tak to się oficjalnie przedstawia.

W środowiskach prawicowych bagatelizuje się na ogół znaczenie "formacji bezpośredniej". Dominuje swoista mediolatria, czyli wiara, że tylko przez opanowanie mediów możliwe jest odrodzenie cywilizacji łacińskiej. Owszem, szaleństwem byłoby niedocenianie mediów, ale szaleństwem jest również poprzestawanie na nich.

Ośmioletni syn znajomego zaskoczył go nagłym stwierdzeniem, że "pani na billbordzie nie jest dobra". To taki dziecięcy eufemizm. Chodziło raczej o to, że pani nie jest... skromna. I rzeczywiście... Pani reklamowała pewien wyrób odzieżowy, była skąpo przyodziana i przesłaniała sobą niemal całą ulicę.

Niektórzy publicyści katoliccy, podpierając się badaniami socjologicznymi, twierdzą, iż procesy modernizacyjne nie dotyczą polskiej religijności. "Nowoczesność", "pluralizm idei" i "demokracja" mają według nich nie przeszkadzać w funkcjonowaniu Kościoła, a nawet pozostawać z nim w pewnej symbiozie.

Kształcenie zgodnie z wzorcami greckiej paidei i christianitas, dzięki głębokiej erudycji i położeniu akcentu na formowaniu charakteru, dobrze przygotowywało młodzież do realnego życia i dalszego kształcenia zawodowego (specjalistycznego). Dlatego przedwojenna szkoła klasyczna obok wychowania religijnego kładła nacisk na poznanie kultury antycznej.

Cywilizacja łacińska stworzyła pewien klasyczny ideał kształcenia oparty o wzorce greckiej paidei, rozwiniętej później w christianitas, które są jej trwałym dorobkiem. Stąd łatwo określić jej priorytety. Przykładowo: akcenuje kształcenie ogólne przed zawodowym, podkreśla potrzebę kształcenia cnót w wychowaniu czy też dominującą rolę nauczyciela-mistrza w procesie nauczania.