Prawica.net

A to pan nic nie zrozumiał... :-)) Pan oczekuje, że dana zasada będzie miała wpływ bezpośredni na to, o co panu chodzi... Nic błędniejszego. Pan nie zrozumiał, że wpływ może być pośredni... :-) Personalizm jest niezrozumiały dla ludzi, którzy myślą na skróty. :-)

Izrael swoja martyrologie rozgrywa perfekcyjnie. U nas ma ona oblicze emocjonalno dewocyjne ktore nic nie daje. No moze pare osob ma poczucie wyzszosci ze "'czuje bluesa", ze sa lepsi niz te mlode wyksztalcone bydlo z duzych miast. Dalo nam to co cos?
Uparcie szuka Pan manipulacji tam gdzie jej nie ma. To analogia. Zwykla analogia. Swoim zmarlym bliskim tez Pan stawia nagrobki pod domem?

Mnie wolno czuć absmak.

Prezydent Kaczyński twierdził, że wynegocjował najlepszy dla Polski możliwy do wynegocjowania wariant przyjęcia Traktatu (Czechy, staraniem prezydenta Klausa uzyskały to dopiero w dramatycznej końcówce procesu ratyfikacji).
Nigdy nie twierdził, że zmienił zdanie i że Traktatu podpisywać nie ma zamiaru.

Wpisał pan dwie półprawdy. Wynegocjowac mógł (wraz z Marcinkiewiczem oraz Jarosławem). Mógł zarzucić negocjacje. Mógł? Czy zastrzeliliby go na miejscu? Mogł podjąć proponowaną historię z pierwiastkiem. Jako Polak mógł zadbać nie o "najlepsze" niuanse w Traktacie, a raczej o Polskę (o którą jakoś nie mógł zadbać tak naprawdę żaden z okrogłostołowców).
Drugie zdanie jest prawdziwe. Nie powiedział nigdy, że to co wyngocjował nie podpisze. Mówił jedynie, że potrzebna jest jednomyślność. Obiektywnie więc ustawił siebie za Klausem oraz za Irlandią. Nie godne postępowanie. I dlatego czuje absmak.

To co Pan pisze jest o tyle oburzające, że próbuje Pan zamienić czyn będący powodem do chwały na coś wręcz przeciwnego.
W stylu sprzed 10 kwietnia.

To mnie raczej oburza pańskie manipulacyjne podejście do mojego poprzedniego tesktu. Bardzo oburza.

Ja gdzieś porównałem integrację z UE do chrztu Polski?
Zaś w Wyborczej miało to miejsce wielokrotnie.

Wszystko dlatego, że (nie uzasadniając) uważa Pan, że TL jest super i przyniesie nam same korzyści, dlatego zestawia Pan go z powszechnie uznanym za korzystny Chrzest Polski. Ale zestawienie z targowicą czy podpisaniem traktatu rozbiorowego jest tu mniej więcej tak samo na miejscu.

1) Jak go nie było (czyżby twierdził pan że w 950r roku istniał naród polski?), to nie mógł się zdemontować. Nawet jak pan 23 razy napisze
[quote=Alej]
oj "zdemontował"!
[/quote]

[quote=Alej]
Rzecz jednak w tym, że i Mieszko I i prezydent Kaczyński (...)zrobili coś dla Polaków dobrego.[/quote]
To pańskie, odosobnione na prawicy, zdanie
[quote=Alej]
A jeżeli się nie zmieniamy, nie odpowiadamy na wyzwania nowych czasów to po nas.[/quote]
Yhm, czyli jak zalegalizujemy homozwiązki - bądź co bądź wyzwanie nowych czasów - to będzie git?

2) Wieleci byli dla Mieszka dużo bardziej "śmiertelni" niż odlegli chrześcijańscy Niemcy.

3)[quote=Alej]Faktycznie integracja europejska to grożba ateizacji, aczkolwiek Jan Paweł II widział to wręcz odwrotnie[/quote]
W przyrodzie jest tak, że decydują stężenia. I jeśli nie ma barier, to wszystko się miesza do ich wyrównania. To niech Pan, sobie odpowie, co jest bardziej prawdopodobne czy Polska reewangelizuje unię, czy też unia zateizuje Polskę. Już parę lat jesteśmy w tej unii i pierwsze efekty widać.
[quote=Alej]
Jednak otwierając się na resztę Europy wcale nie dokonujemy jakiegoś "ateistycznego chrztu". Warto pamiętać, że zawdzięczamy to prezydentowi Kaczyńskiemu.[/quote]
Pan widział taką pewną nocną demonstrację w Warszawie? Na której wołali: "Odwrócić krzyże!" Pan słyszał argumenty tych którzy mówią o świeckim państwie? Owszem, nie dokonujemy. Dokonaliśmy.
[quote=Alej]
I widzieć KTO chce to zniweczyć.[/quote]
Tak, chcę to zniweczyć.

Schinesghe – Szczecin, scecineskie (miasto i państwo)

SZCZECIN STOLICĄ POLSKI w X w.

Wśród historyków nazwa Schinesghe – nasuwa wątpliwości. Co oznacza, Szczecin czy Gniezno? Od czego pochodzi? Czy pierwotnie brzmiała tak samo?
Zwróćmy uwagę, że Szczecin – nazwa miasta, nie ma związku ze szczeciną, jak to zwykle niepoważnie się tłumaczy, lecz z obroną („zaszczytą”, szczytem, tarczą)
Szczycin – to miejsce do obrony.
Pierwotna nazwa grodu, a później miasta brzmiała Scycin (mazurzenie). Podobnie nazwę zapisali Niemcy Stettin.
Państwo wg Dagome Iudex jest nazywane Schinesghe-Scetineskie-Scecineskie, a więc brzmienie nazwy w zapisie zostało zachowane w bardzo zbliżonej formie.
Położenie miasta – stolicy, niedwuznacznie potwierdza zapis końcowej części dokumentu. Z jego treści wynika, że przed rokiem 986 stolicą Polski był Szczecin, położony na ważnym strategicznie i gospodarczo miejscu, a stolicę przeniósł później dopiero Bolesław Chrobry znad nowo powstałej granicy w głąb państwa – do Gniezna.
Zwróćmy również uwagę na sposób opisu granic. Jest on bardzo ogólny i pobieżny, poczynając od „krańca Prus”, Rusi aż do Krakowa, bez żądnych szczegółów, natomiast od Krakowa zaczyna być bardziej dokładny, a nawet drobiazgowy. Wnioskować z tego można, że Mieszkowi I chodziło, w tym dokumencie, o zwrócenie uwagi papieża na przebieg granicy zachodniej, oraz na główne zagrożenie ze strony chrześcijańskich Niemiec dla stolicy i dalszych ziem polskich na zachodzie, położonych pierwotnie wewnątrz kraju, a obecnie przy granicy, oraz o zapewnienie niezależności od Niemiec kościołowi w Polsce. (przed wyprawą Włodzimierza w 981r. na Grody Czerwieńskie.)
Dokument Dagome Iudex był pisany pod koniec 979 r. Ze stolicą apostolską łączył Mieszka I ważny akt wprowadzenie w Polsce, w miejsce obrządku wschodniego z językiem starosłowiańskim, zapoczątkowanego przez św. Metodego, obrządku zachodniego w roku 966, za panowania papieża Leona VIII (963-965).
Dokument ten miał na celu oddanie w opiekę stolicy apostolskiej kościoła polskiego, odnowienie i utrzymanie ciągłości stosunków politycznych i kościelnych z nowowybranym papieżem Benedyktem VII (974-983).
Wznowienie stosunków, w tym czasie było wyjątkowo potrzebne z uwagi na walki wewnętrzne Mieszka I z plemionami polskimi broniącymi się przed narzuceniem nowej wiary – chrześcijaństwa, oraz coraz groźniejszy napór na Polskę Cesarstwa Niemieckiego i księstwa kijowskiego, oraz już poniesionych strat terytorialnych na rzecz sąsiadów.
Niewątpliwie dokument Dagome Iudex nie tylko nawiązywał, lecz ułatwiał nowemu papieżowi rozszerzenie stosunków z Polską.
Polska była nie po raz pierwszy atakowana z dwóch stron – ze wschodu i zachodu. Jak się wkrótce okazało Włodzimierz Wielki zajął w roku 981 część Grodów Czerwieńskich z główną twierdzą – Czerwieniem położonym nad Dniestrem, sięgając zagonami aż po „Peremyszl” nad Horyniem. Również na wschodzie państwa pokonani zostali Drewlanie po zażartych, długotrwałych obronnych walkach z wojskami książąt kijowskich i wtedy, w 980 r. zajął Włodzimierz część Polesia z Turowem.
Nowe granice państwowe, po stratach na wschodzie, nie ustaliły się jeszcze.
Podobnie później została zniekształcona granica południowa, po zajęciu części obszaru grodów Czerwieńskich przez Włodzimierza Wielkiego i Węgrów – niziny naddunajskiej, po upadku Wielkiej Morawy, tj. obszaru dawnego księstwa Nitry.
Jak można wnioskować z opisu granic Polski w „Dagome Iudex”, nie tyle chodziło w nim o granice wschodnie czy też południowe określane jednym słowem, lecz o granicę zachodnią, zagrożoną przez cesarstwo niemieckie, które wkrótce całkowicie opanowało etnicznie polskie ziemie między Łabą i Odrą (1130 r.). Natomiast księstwo kijowskie nieco później zagarnęło dalsze ziemie na wschodzie Polski, aż po Przemyśl nad Sanem.
Jest jeszcze jeden niedoceniany dokument mówiący o granicach – Kronika Galla Anonima, który w swej przedmowie pisze:
„...Polska ... ma zaś za sąsiadów... od zachodu Danię i Saksonię”i
Potwierdza on tym poprzednie dane o przebiegu granic Polski za Mieszka I wzdłuż Łaby i styku ich na Półwyspie Jutlandzkim z Danią./Mapy IX, X
Dlaczego przytoczone z najstarszych znanych źródeł świadectwa o przebiegu granicy zachodniej są z niewiadomych przyczyn pomijane w naszej historiografii.

Teraz pan sobie sam odpowie, komu zależy na takim "pomijaniu z niewiadomych przyczyn". Wszak pan z Wybrzeża... A tam Weneci drzewiej twardo się trzymali...

Pełna zgoda.
Być może wstąpienie do UE było błędem ale jeżeli bracia Kaczyńscy za ten błąd odpowiadają to jedynie w ramach odpowiedzialności zbiorowej polskiej elity politycznej, do której należą.
Podobnie musi się rozkładać wdzięczność Polaków jeżeli się okaże (po latach, rzcz jasna), że wstąpienie do UE było posunięciem dobrym dla nas i dla Polski.

Moim zdaniem większe są szanse na to drugie.

Jeśli to był żart, to dałem się wciągnąć w pułapkę. Ale nic nie daje mi podstaw do stwierdzenia jego żartobliwego charakteru.

Różnica między PO i PiS jest taka, że PO idzie do ue z wybujałym entuzjazmem, a PiS z markowaną ostrożnością. Coś w rodzaju wojny PEPSI z COCA-COLĄ.

Wtedy też mieliśmy szansę (może jeszcze większą niż teraz) zostać Niemcami (którą to szansę "wykorzystali" Ślązacy, "pod wodzą" swoich piastowskich książąt).

O jakiej szansie pan mówi? I kiedy to Ślązacy zostali Niemcami? Pod wodzą swych książąt to co najwyżej zostali Czechami. Śląsk przeszedł w ręce Niemiec w 1740r. O żadnych Piastowskich Książętach wówczas nie można mowić.

Chyba że bajdurzyć...

Ja na "jego" (ich - sensie politycznym) miejscu nie podpisałbym TL, choćby nie wiem co.

Co do Mieszka I itp.. Pana opinie są powierzchowne.
1. Przyjęcie chrześcijaństwa wzmocniło naszą suwerenność.
2. Piastom chodziło o to, by nie wejść do ówczesnej UE, czyli nie stać się wasalem cesarza, który de facto był królem Królestwa Niemieckiego i władcą części Włoch. Chodziło o niezależność wobec cesarza podobną tej, jaką posiadali władcy Królestwa Francji.
3. Słowiańscy książęta (nie tylko Piastowie śląscy, ale też potomkowie Niklota, czy Gryfici na Pomorzu Zachodnim) byli przemocą zmuszani do hołdów lennych. Nam interwencja zbrojna UE nie groziła.
4. Germanizacja Śląska ma niewiele wspólnego z wydarzeniami 966 roku. Wtenczas groziła "czechizacja" Śląska. Za Henryka Brodatego Śląsk był integralną częścią Polski, ba wydawało się, że wokół niego dojdzie do zjednoczenia kraju. Nawet hołdy lenno wobec Wacława II jeszcze nie oznaczały czechizacji, zwłaszcza że Wacław II zjednoczył właściwie całą Polskę i został królem. Dopiero Jan Luksemburski w XIV wieku oddzielił definitywnie Śląsk od Polski, siłą. Dzieli to kilka wieków od Mieszka I.