"Nasz wódz, Adolf Hitler nie pije alkoholu ani nie pali... Jego wyniki w pracy są niewiarygodne" ("Unser Führer Adolf Hitler trinkt keinen Alkohol und raucht auch nicht.. Seine Arbeitsleitung ist ungeheuer") - głosi podpis pod jednym z propagandowych obrazków, jakie rozpowszechniano w okresie panowania nazizmu w Niemczech. Medycyna niemiecka jako pierwsza rozwinęła na szeroką skalę badania dotyczące związków między paleniem tytoniu a chorobami płuc.

Wiązało się to w gruncie rzeczy z dwiema przyczynami. Po pierwsze wskazywano, że przemysł tytoniowy jest jednym z propagatorów "amerykańskiego stylu życia", który eksportowany na teren Europy jest obcym kulturalnie wtrętem, mającym na celu zniszczenie od środka tożsamości europejskiej. Z drugiej strony - co ważniejsze - wskazanie negatywnych skutków palenia tytoniu na zdrowie, skutkowało oczywiście uznaniem go za ogromną przeszkodę na drodze do powstania zdrowej, czystej rasy nadludzi.

Łatwo zresztą zauważyć, że obie rzeczy były ze sobą powiązane - wykorzystanie "obcego kapitału", gnębiącego biednych obywateli było bardzo skutecznym narzędziem do realizacji celu podstawowego. Przemysł tytoniowy celowo zsyłał na dzielnych Germanów swoje zdradzieckie wyroby, aby przeszkodzić im w światowej dominacji. Zdegenerowane elity sprzysięgły się przeciwko genialnemu planowi Hitlera, mającemu uczynić świat lepszym. Przecież to oczywiste.

Po wybuchu wojny propaganda nasiliła się, zyskując bardzo mocny dowód na poparcie swoich tez - oto główni wrogowie, Stalin, Churchill i Roosevelt osobiście wspierają przemysł tytoniowy otaczając się chmurami śmiercionośnego dymu, natomiast tak Hitler jak i Mussolini są wolni od zgubnego nałogu. Trudno sobie wymarzyć wyraźniejsze przykłady.

Walka z tytoniem nie była jakimś tam epizodem w trakcie panowania nazistowskiego totalitaryzmu, stanowiła stale przewijający się element kampanii propagandowej. Trochę historii: przez całe lata trzydzieste poszerzano wielkość obszarów, na których palenie było zakazane - w 1938 Luftwaffe, a rok później NSDAP wprowadziły zakaz w pomieszczeniach biurowych. Również w 1939 roku Heinrich Himmler zabronił palenia wszystkim esesmanom i policjantom przebywającym na służbie. W 1940 roku racje tytoniu dla kobiet służących z Wermachtem zostały zniesione. Ktoś musiał rodzić zdrowych następców dla ciągle ginących w walce o pangermańskie imperium żołnierzy.

A dzisiaj? Pojawia się kolejny artykuł ubolewający nad sytuacją niepalących w "przestrzeni publicznej", pod które to pojęcie podciąga się radośnie również prywatne lokale, które kierując się własnym interesem dbają bardziej o palących. Wymowa jest jasna - najlepiej będzie, kiedy w końcu wprowadzi się pełny zakaz palenia. Wszyscy będziemy odtąd młodzi, piękni i zdrowi, więc ubezwłasnowolnienie nie będzie już dla nas problemem. Władza chce naszego dobra.

Obrazki pochodzą z artykułów: R.N. Proctor, The anti-tobacco campaign of the Nazis,P.J. Watson, Today's Anti-Smoking Purge Is Borrowed From The Nazis ,