Jest taka kobieta, bez której żyć nie mogę. Wykształcona, otrzaskana z mediami i pewnikiem doświadczona przez, ciężkie przecież, życie. Nie dość, że jest tak wybitna, to jeszcze z całym przekonaniem potrafi wyłuszczyć swoje zdani. Robi to zresztą dość często. Niestety tematyka rozważań jest dość zawężona. Zamyka się w ramach aborcji, Kościoła Katolickiego, feminizmu i gejów. Mimo to wydaje mi się, że razem ze wspomnianą niewiastą tworzę swoistą symbiozę. Ona uwielbia pisać o rzeczonych problemach, ja z kolei lubię pisać o tym o czym ona smaruje.

Tym razem pani Magdalena Środa – bo ja mam na myśli - w felietonie krążącym po sieci poruszyła kwestię aborcji. Nie będę odnosił się do całości tekstu, bo na ten temat powiedziałem już co miałem do powiedzenia. Zaintrygowało mnie jednak jedno stwierdzenie pani Magdy.

"Nikt nie ma przecież obowiązku poświęcania swojego życia, wolności, planów i kariery dla podtrzymywania życia innego człowieka. Może to oczywiście zrobić, i wielu tak robi. Robią to zwłaszcza kobiety. Dla dzieci, z miłości do nich. Niekiedy jednak nie chcą tego zrobić, nie mogą, nie są gotowe, nie dość odpowiedzialne, nie dość dojrzałe, nie mają pieniędzy, perspektyw, pomocy, mają inne dzieci" – napisała Środa.

W ustach etyka powyższe uogólnienie stanowi ciekawy materiał do refleksji. Ogranicza ono bowiem ludzką odpowiedzialność do sfery własnego "ja".

Okazuje się, iż wcale nie mam żadnego obowiązku baczyć na życie i zdrowie moich najbliższych. Wedle tego co powiada Magdalena Środa, gdyby moja żona była poważnie chora, to owszem, mogę poświęcić się aby ratować ją za wszelką cenę, ale z drugiej strony wcale nie muszę tego robić. Mogę uznać, że opieka nad nią jest stratą czasu, źle wpływającą na moje osobiste plany i ambicje. Mam do tego prawo.

Innym znowu razem mogę stwierdzić, iż "nie jestem gotowy, nie dość odpowiedzialny, nie dość dojrzały, nie mam pieniędzy, perspektyw, pomocy", aby być odpowiedzialnym za swoją rodzinę. Puszczę przeto żonę i dzieci z torbami, a sam będę się oddawał "dojrzewaniu". W końcu do tego też mam prawo.

Jest to sąd etyczny, który ma dowodzić… No właśnie, czego? Chyba jedynie osobliwej dowolności stosowania norm moralnych w relacjach międzyludzkich. Naturalnie mogę się im poddawać ale niekoniecznie, bo – znowu się powtórzę – mam takie prawo.

Przyznam, że wydźwięk przytoczonej konstatacji jest dla mnie straszliwy. Do tej pory wydawało mi się, że np. zakładając rodzinę mam być za jej członków odpowiedzialny z całym inwentarzem konsekwencji jakie to niesie. Ktoś jednak przekonuje mnie, że tak wcale nie jest.

Etyka, czy też teoria wartości, poucza nas o sposobach wzajemnych relacji między ludźmi. Człowiek wszak, żyje w społeczeństwie przeto moralność tylko w nim ma zastosowanie; w moim stosunku do bliźnich. Moje działania są poddawane moralnej ocenie innych. Wynikają one nie tylko z utartych norm ale i z emocji oraz uczuć jakie żywię do osób, które mnie otaczają. Nie ukrywam, że to jaki jest stosunek innych jednostek do mojej osoby również jest dla mnie ogromne istotny. Przykładowo załóżmy, że to mnie trawiłaby poważna choroba. Wówczas, w skrytości ducha, oczekiwałbym od swojej małżonki wsparcia i pomocy. Gdyby jednak ona, wyznając etykę pani Środy, doszła do wniosku, że woli zadbać o siebie i olała mnie, czyż z mego oka nie wypłynęła by choćby jedna łza? Czy nie wypłynęła by z oka Magdaleny Środy, gdyby znalazła się w podobnej sytuacji? I chyba nie przyjąłbym ze spokojem twierdzenia, iż przecież moja "druga połówka" ma prawo do takiego zachowania gdyż "nikt nie ma przecież obowiązku poświęcania swojego życia, wolności, planów i kariery dla podtrzymywania życia innego człowieka".

Tymczasem pani Środa traktuje takie postępowanie jako "prawo" jednostki. Prawo do pozbycia się odpowiedzialności za drugiego człowieka jednym zabiegiem, jedną decyzją. Wystarczy pstryknąć palcami. Jest to redukcja owej odpowiedzialności do własnego "widzimisię". Czy to taka etyka ma teraz obowiązywać? Jeśli zacznie, to niech niebiosa mają nas wszystkich w opiece.

Nie wiem, na ile wywody Magdaleny Środy, są wyrazem przekonań pewnego środowiska, a na ile jest to przedstawienie pewnych trendów obowiązujących w krajach zachodu. W każdym razie zaczynam się bać. W mojej głowie jeszcze tkwi jakiś moralny imperatyw, ale czy na starość przyjdzie mi żyć wśród samolubnych łajdaków…?