Na olbrzymim obszarze Europy środkowej i wschodniej, miedzy wiekiem VI-VII, jak to opisują ówcześni kronikarze, pojawili się Słowianie. Do dziś trwają spory o ich pochodzenie. Możliwe że już w III wieku zajmowali ziemie europejskie razem z Celtami i Germanami. Słowianie byli przeświadczeni o swojej jedności, wspólnym pochodzeniu od ludu Zerivani co dziś odczytywane jest jako Serbowie lub Siewierzanie. Wyrazem przeświadczenia o jedności słowiańskiej był mit o Lechu, Czechu i Rusie. Słowianie należą do ludów Indoeuropejskich, do wschodniej gałęzi Indoeuropejskiej. Przez wieki stykali się z ludami irańskimi, Scytami i Sarmatami. Te kontakty zdeterminowały Słowian do patriarchatu i szczególnej roli bydła w kulturze. Podobieństwa między językami Słowian i Bałtów świadczyć mogą o istnieniu 2000 lat p.n.e. wspólnej kultury bałtosłowiańskiej. Słowianie swoje koncepcje religijne przyjęli po części od Ugrofinów.
Agrarny charakter kultury Słowian można dostrzec w nazwach plemion: Polanie od polan leśnych. Lędziszanie, Lachowie od lędów czyli polan leśnych. Łużyczanie od łąże czyli podmokłych terenów. Serbowie czyli siewcy od słowa siać, wyrastać. Ponieważ Słowianie pozostawali w konflikcie z innymi napływającymi ze wschodu ludami, część ich nazw była zdeterminowana przez historie i politykę. Chorwaci wywodzili się od słowa chrobrzy czyli dzielni (stróże).
Ponieważ nie ostały się żadne źródła pisane czy ustne tradycje dzisiejsze kulty aspirujące do miana kultów słowiańskich są fałszerstwem, wyrazem tęsknoty za utraconym światem.