Nie słuchałem.
Nie płakałem.
Starczy.
-----
Eeee ..., a może byśmy tak, Najmilsza(y), wpadli na dzień na Plac Zamkowy?

1680 Wszystkie sakramenty, a zwłaszcza sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego, miały na celu ostatnią Paschę dziecka Bożego, która przez śmierć wprowadza je do życia w Królestwie niebieskim. Wówczas spełnia się to, co wyznajemy w wierze i nadziei: "Oczekuję wskrzeszenia umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie".

I. Ostatnia Pascha chrześcijanina

1681 Chrześcijański sens śmierci ukazuje się w świetle Misterium Paschalnego Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, w którym złożyliśmy naszą jedyną nadzieję. Chrześcijanin, który umiera w Chrystusie Jezusie, "opuszcza to ciało i staje w obliczu Pana".

1682 Dzień śmierci jest dla chrześcijanina, po zakończeniu jego życia sakramentalnego, dopełnieniem nowych narodzin rozpoczętych na chrzcie; jest ostatecznym "upodobnieniem" go do "obrazu Syna", którego udziela namaszczenie Duchem Świętym; jest uczestnictwem w Uczcie Królestwa, zapoczątkowanej w Eucharystii, nawet jeśli zachodziłaby jeszcze potrzeba ostatecznego oczyszczenia, by móc przywdziać szatę godową.

1683 Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go "w ręce Ojca". Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami.

II. Celebracja pogrzebu

1684 Pogrzeb chrześcijański jest obrzędem liturgicznym Kościoła. Posługa Kościoła powinna w tym przypadku jasno wyrażać rzeczywistą łączność ze zmarłym, a także ożywiać uczestnictwo zgromadzonej wspólnoty w obrzędach i głosić jej życie wieczne.

1685 Różne obrzędy pogrzebu wyrażają paschalny charakter śmierci chrześcijańskiej oraz odpowiadają sytuacjom i tradycjom każdego regionu; dotyczy to także koloru liturgicznego.

1686 Obrzędy pogrzebu (Ordo Exsequiarum) liturgii rzymskiej proponują trzy formy pogrzebu, odpowiadające trzem miejscom ich sprawowania (dom, kościół i cmentarz). Bierze się również pod uwagę, co dla rodziny ma szczególne znaczenie, jakie są zwyczaje lokalne, czego wymaga kultura i pobożność ludowa. Przebieg celebracji jest wspólny wszystkim tradycjom liturgicznym i zawiera cztery główne momenty:

1687 Pozdrowienie wspólnoty. Obrzęd pogrzebu rozpoczyna się pozdrowieniem w duchu wiary. Do bliskich zmarłego kieruje się słowa "pocieszenia" (w rozumieniu Nowego Testamentu jest to moc Ducha Świętego w nadziei). Wspólnota zebrana na modlitwie oczekuje także "słów życia wiecznego". Śmierć jednego z jej członków (lub jej rocznica, siódmy lub trzydziesty dzień po niej) jest okazją, którą powinno się wykorzystać na zwrócenie uwagi na to, co przekracza perspektywy "tego świata", i na doprowadzenie wiernych do prawdziwych perspektyw wiary w Chrystusa Zmartwychwstałego.

1688 Liturgia słowa Liturgia słowa w czasie pogrzebu wymaga tym bardziej szczególnego przygotowania, że w zebranej wspólnocie mogą znajdować się wierni, którzy rzadko uczestniczą w liturgii, oraz przyjaciele zmarłego niebędący chrześcijanami. Zwłaszcza homilia powinna "unikać rodzaju literackiego pochwalnej mowy pogrzebowej" oraz ukazywać misterium śmierci chrześcijańskiej w świetle Chrystusa Zmartwychwstałego.

1689 Ofiara eucharystyczna. Gdy celebracja ma miejsce w kościele, Eucharystia stanowi centrum paschalnej rzeczywistości śmierci chrześcijańskiej. Wtedy właśnie Kościół wyraża swoją skuteczną jedność ze zmarłym, ofiarując Ojcu, w Duchu Świętym, ofiarę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Prosi on wówczas, by jego dziecko zostało oczyszczone z grzechów oraz ich skutków i zostało przyjęte do paschalnej pełni Uczty w Królestwie niebieskim. Przez celebrację Eucharystii wspólnota wiernych, a szczególnie rodzina zmarłego uczy się żyć w łączności z tym, który "zasnął w Panu", przyjmując Ciało Chrystusa, którego zmarły nadal jest żywym członkiem, modląc się za niego i z nim.

1690 Pożegnanie zmarłego. Żegnając zmarłego, Kościół "poleca go Bogu". Jest to "ostatnie pożegnanie, jakie wspólnota chrześcijańska oddaje swemu członkowi, zanim jego ciało będzie wyniesione i pogrzebane". Tradycja bizantyjska wyraża je przez pocałunek zmarłego.

W tym ostatnim pozdrowieniu "śpiewamy dla uczczenia jego odejścia z tego życia i rozstania się z nami, ale także dlatego że nadal trwamy w komunii i w zjednoczeniu. Śmierć nie oddziela nas od siebie, ponieważ wszyscy zdążamy tą samą drogą i odnajdziemy się w tym samym miejscu. Nie będziemy nigdy rozłączeni, ponieważ żyjemy dla Chrystusa i teraz jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem, idąc ku Niemu... Wszyscy razem będziemy kiedyś w Chrystusie".

Katechizm mówi o tym, jak Kościół celebruje pogrzeb chrześcijanina, a nie pogrzeb niechrześcijanina. W pogrzebie chrześcijanina mogą uczestniczyć niechrześcijanie, tylko że w omawianym przypadku niechrześcijanin był tym chowanym. Ale w razie czego daje się takie rzeczy załatwić. Najważniejsze, by chowany był autorytetem moralnym, bo wiara widocznie niespecjalnie waży.

Prawica RP (partia polityczna)

Vivat contrarevolutio conservatrix! Exercitus Catholicus Regius

spatac p. Kociewiaka, dlaczego do 23.12.2012?

max55

A Piłsudski jaki miał pogrzeb? Ten socjalista...
Wielka niespodzianka, że możni tego świata moga liczyć na kazdy ziemski splendor... Tylko, co to tak naprawde zmienia?
Chodzi o gorycz? Że niby nie zasłużył, a ma? Co ma? Sześć stóp grobowej pustki nad głową? Na co nie zasłuzył? Na modlitwę i dobre słowo o tym, ze nie był bandziorem? Żaden biskup Geremka do nieba nie wprowadzi, ani mu tych wrót przed nim nie zatrzaśnie, jesli je sobie sam jakoś otworzył...Przez mur, jesli stanie na jego drodze, nie przeskoczy.

W Polsce ludzi żegna się z Bogiem. Po katolicku. Nawet tych mających z katolickim Bogiem na bakier. Chyba, ze ktos tego nie chce. Tak jak po katolicku udziela się ślubów i po katolicku się chrzci. Wystarczy okazac , ze to dla kogoś ważne.
Tu jest taka tradycja. I na pewno jest lepiej, jesli w roznych okolicznościach zycia i śmierci zabiega sie o obecnosc księzy, niż kiedy się ich odsyła do wszystkich diabłów...

według oficjalnej wersji p. Geremek był wielkim Polakiem, patriotą, bohaterem, człowiekiem o nieskazitelnym profilu moralnym, dostojnikiem, przyjacielem wielkich tego świata, to mu przysługuje pogrzeb z fanfarami, wartami honorowymi, premierami, prezydentami, biskupami i telewizją. To kwestia hierarchii.
Gdyby w tejże hierarchii p.Geremek reprezentował wartość zerową lub ujemną, miałby inny pogrzeb.
Kościół katolicki nie miał jakiegoś konfliktu z Geremkiem, więc nie istniał powód, aby się dystansować.
W pańskiej prywatnej opinii być może p. Geremek stał nisko, ale WAŻNI LUDZIE, którzy byli na jego pogrzebie, uważali inaczej.
O tym kto jest wysoko w hierarchii decydują ci, którzy są wysoko w hierarchii.
-------
"Brak szacunku dla słowa jest źródłem nieporozumień"

ponieważ był reprezentantem Polski w U€. O tyle.
Dla Koscioła był zwykłym ateistą.
No chyba, że Kościół traktować jako instytucję polityczną, a "nieodżałowanej pamięci" - był (W ZIĄZKU Z TYM) - jakimś "krewnym" Kościoła.

Wedlug oficjalnej wersji marksistow Boga nie ma. Cala ta grupa "odchodzacych" to marksisci. Sadze, ze nie ma wiadomosci podanych przez odpowiedniego hierarche, ze ten, czy inny przeszedl na wiare katolicka, co byloby wyjasnieniem dla KATOLICKIEGO pogrzebu. No, chyba, ze sa dostojnicy koscielni stojacy okrakiem, jedna noga w marksistowskim ateizmie. Pogrzeb czlowieka to rytualny obrzed, nie widowisko, nie zaleznie, czy jest to pogrzeb islamski, czy judaistyczny, czy ateistycznego obrzedu.
Nie bierzmy udzialu w klace dla "nowych swiecko-chrzescijanskich tradycji."