Każdy człowiek na wysokim stanowisku jest otoczony jakimiś przybocznymi – i w potocznym przekonaniu, na totumfackich odciska się piętno osobowości głównego bohatera. Wałęsa na przykład miał Wachowskiego (choć niektórzy podejrzewają, że w tym przypadku to ogon machał psem), Kaczyński – Gosiewskiego, a Jan Paweł II miał przy sobie kardynała Dziwisza.

Zacny ten wielce purpurat objął stanowisko metropolity krakowskiego głównie chyba za brokat pozostały na nim wskutek bliskości z naszym wybitnym rodakiem – bo raczej nie za własne zasługi. Główna aktywność kardynała Dz. to zaangażowanie w obronę status quo i sprzeciw wobec lustracji: wystarczy przypomnieć pacyfikację portalu "Tezeusz" i kneblowanie księdza Isakowicza-Zaleskiego.

Inne złote myśli to sugestia, że archiwów bezpieki nie należy otwierać, bo powoduje to ból i cierpienie – kłania się doktryna Wałęsa "stłucz pan termometr, nie będziesz pan miał gorączki", wygłoszona bodajże pod adresem Jerzego Turowicza.

Jako uzasadnienie tej tezy ksiądz kardynał podał przykład Wielkiej Brytanii i przedłużania tamże okresu tajności archiwów o pół wieku (przy różnych okazjach). Ubawiła mnie tu ironia sytuacji: z jednej strony podpierać się Zjednoczonym Królestwem Tego i Owego, z drugiej – wspierać próbę wyjaśnienia śmierci generała Sikorskiego...

Tego samego Sikorskiego, którego sprawy akta rząd Jej Królewskiej Mości właśnie utajnił tak na oko do czasu mojej emerytury – i przypuszczalnie nie jest to ostatnie słowo Brytyjczyków. No, ale od purpuratów konsekwencji i logiki wymagać nie ma podstaw, a kto sądzi inaczej ten oszołom lub zdrajca tradycji (zależy, czy krytykowany biskup sprzyja "Naszemu Dziennikowi", czy "Tygodnikowi Powszechnemu").

Wybitny intelektualista Dziwisz Stanisław dał też głos na temat książki historyków IPN o Wałęsie: nie czytał jej, ale z przykrością przyjął medialne doniesienia. Wykazał się, trzeba przyznać, odrobiną oryginalności: nie wspominał o podważaniu legendy „Solidarności”, za to – uwaga, co za zaskoczenie – wykonał obowiązkową inwokację do Ojca Świętego. Od spotkania dwóch najsłynniejszych na świecie Polaków rozpoczęło się odrodzenie antykomunistycznego oporu, i tak dalej, przez pół strony, te same oklepane frazesy...

Schemat pod tytułem: żadnej własnej myśli plus odwołanie do Jana Pawła II to skądinąd powtarzalny motyw za każdym razem, gdy metropolita krakowski daje głos. W zeszłym tygodniu udzielił wywiadu „La Repubblica” i powiedział, że to dobrze, że Benedykt XVI potępił pedofilię wśród księży.

Pomijając już tempo reakcji Watykanu (o ile mi wiadomo, to pierwsza sugestia stawiania zboczeńców w sutannach przed cywilnymi sądami – ładnych parę lat po chryi w diecezji bostońskiej), bez reakcji Stanisława Dziwisza nic by się nie stało. Ale teraz wielki człowiek polskiego Kościoła poparł, wyraził aprobatę – więc oczyszczanie kleru będzie mogło ruszyć pełną parą.

Wspomniałem o inwokacji? Według kardynała Dz. stanowczość Benedykta XVI jest dowodem na całkowitą harmonię między nim, a jego wielkim poprzednikiem "we wszystkim". Myślałem, że śmierć Jana Pawła II będzie swego rodzaju momentem prawdy dla polskiego Kościoła i ludzie uświadomią sobie, że katolicyzm w Polsce powinien być czymś więcej, niż zakrawającym na kult jednostki uwielbieniem dla papieża Polaka... Popełniłem w tej ocenie błąd, nie pierwszy i obawiam się, że nie ostatni.

Czego by niegdysiejszy kardynał Ratzinger nie zrobił, zawsze będzie już porównywany do Jana Pawła II. Zero refleksji, kompletny brak krytycznej analizy współczesności – wierchuszka polskiego Kościoła miota się wciąż między skrajnościami: z jednej strony oblężona twierdza w Toruniu, z drugiej – rozmywanie doktryny pod hasłem nowoczesności (hasłowo: Turnau w "GW" albo "Tygodnik Powszechny"). Ale to temat na kiedy indziej...

Dobrze, że lewica z dużym entuzjazmem pogrąża się w walkach frakcyjnych – gdyby przewodniczącym był ktoś minimalnie bystrzejszy od Napieralskiego (co skądinąd nie jest przesadnie trudne), mielibyśmy w Polsce jak nic powtórkę z pomysłów hiszpańskiego Jasia Fasoli.

Choć patrząc na średni wiek hierarchów i wierchuszki SLD – jeszcze wszystko się może zdarzyć

Konrad Banachewicz
inne teksty autora...