Wraz z wczorajszą publikacją "Financial Timesa", podsumowującą - zgodnie z prawdą zresztą - rządy ekipy Tuska, nastąpił pewien przełom. Sztuczne oddychanie, jakie rządowi zapewniały do pewnego czasu mainstreamowe media, okazało się być niewystarczające i w końcu ktoś zdecydował się przełamać dobre samopoczucie wyborców partii miłości.

Jednak czerpanie radości z potknięć ludzi sprawnych inaczej jest zajęciem mało chwalebnym, zwłaszcza jeżeli zważyć, że klęska PO oznacza wykreowanie nowych idoli medialnych, jakimi staną się teraz zapaterists wannabies z SLD, ponieważ powrót PiS jest nie tylko mało prawdopodobny, co niemożliwy. Partia Jarosława Kaczyńskiego zawiodła większość pokładanych w niej nadziei wyborców i nie ma w tej chwili pomysłu na nowy wizerunek, który mógłby przynieść jej powodzenie.

Karol Marks pisał na początku 18 brumaire'a Ludwika Bonapartego, że pewne fakty pojawiają się w historii dwukrotnie - za pierwszym razem jako tragedia, za drugim jako farsa. Wizja nowej sanacji przeprowadzonej przez antykomunistyczny obóz piłsudczykowski na początku XXI wieku okazała się - można powiedzieć: niestety - potwierdzeniem tych słów, natomiast próby odświeżenia wizerunku partii i zwrotu w kierunku młodzieży były jeszcze bardziej pozbawione nadziei.

O PO trudno powiedzieć coś podobnego, jako że partia ta poza wizerunkiem chwilowo atrakcyjnym dla studentów (przynajmniej w porównaniu do PiS) nie miała do zaoferowania dokładnie nic, zatem dość oczywiste było, że wyczerpanie pokładów PR-owskiego make-upu będzie oznaczało jej koniec. Jakiekolwiek insynuacje w kierunku członków ekipy Tuska co do - na przykład - udziału, czy nawet inicjatywy w nagonce na dziennikarzy są równie prawdopodobne, co podejrzenie ośmioletniego dziecka o serię zabójstw. Żeby zrobić cokolwiek, najpierw trzeba to potrafić, a bycie nieudacznikiem stanowi pod tym względem sporą przeszkodę.

Jak na razie możemy cieszyć się jeszcze zabawnymi podrygami min. Ćwiąkalskiego w sprawie laptopa, zaangażowaniem min. Pitery w stosunku do 200 gramów dorsza (takie rzeczy się nie nudzą) czy też ustanowionym wczoraj przez min. Rostowskiego "świętem skarbówki", ponieważ nawet jeżeli błazen robi coraz głupsze i żenujące dowcipy, to pozostaje niegroźny. Wyborczy sukces SLD, który wydaje się być logiczną konsekwencją obecnego stanu rzeczy, bawił już nie będzie na pewno.