Czy Polska ma prawo angażować się w sprawy konfliktu na Kaukazie? Nie tylko ma prawo, ale ma święty obowiązek. Nie chodzi tutaj o zaangażowanie militarne – póki co, ale o poparcie polityczne. Jeśli by jednak doszło do konfliktu zbrojnego pomiędzy krajami NATO a Rosją – jakkolwiek jest to mało realna opcja – to i tu, udział Polski powinien być znaczący i zdecydowany. Europa, a szczególnie kraje położone w jej wschodniej i południowej części przez wieki były okupowane i poddawane wpływom imperialnych potęg takich jak turecka czy rosyjska.

O ile w tej retrospekcji, Turcja kojarzy się nam bardziej z odległymi wojnami na Kresach Rzeczpospolitej czy z Odsieczą Wiedeńską, to doświadczenia z Rosją są w naszej historii najbardziej tragiczne. To Rosja wraz w Prusami w XVIII wieku, najbardziej przyczyniła się do rozbiorów i zniszczenia I Rzeczpospolitej – wtedy, Polska z Litwą przez prawie trzy wieki, była znaczącą potęgą europejską i największym państwem na kontynencie – po rozbiorach przestała istnieć, stając się „przedmiotem” gry swoich sąsiadów.

O tym kontekście historycznym warto pamiętać, bo zniszczenie I Rzeczpospolitej i pozbawienie suwerenności narodów w niej mieszkających, miało swoje przełożenie na późniejsze podboje praktycznie wszystkich europejskich i euro-azjatyckich sąsiadów Rosji. Jest tu bardzo widoczna zależność: silna Polska w tej części Europy to niejako gwarant bezpieczeństwa dla wszystkich małych krajów i narodów – świetnie to było widać w okresie pomiędzy I a II wojną światową. I odwrotnie: słaba Polska daje praktycznie Rosji „wolną rękę” w podporządkowywaniu sobie kolejnych państw wg. ciągle tej samej, praktykowanej przez Rosję zasady: „dziel i rządź”...

Gruzja, podobnie jak Polska, posiada piękną kartę walk o swoją wolność i niepodległość. Nie wolno pozostawać obojętnym wobec tragedii mniejszych narodów, którym Rosja – czy to carska, komunistyczna czy postkomunistyczna chce odebrać prawo do suwerenności i niepodległości. Wszelkie głosy broniące Rosji czy usprawiedliwiające rosyjską agresję na któregokolwiek ze swoich sąsiadów, są w istocie głosami przeciwko wolności i prawdzie. Są też niestety skutkiem zrusyfikowania całkiem sporego segmentu polskiego społeczeństwa i to do stopnia godnego pożałowania.

Z pewnością też daje o sobie znać sowiecka agentura ulokowana w Polsce we wszystkich kluczowych sferach życia społecznego, liczebnie oceniana na od 30 do 50 tys. agentów wysługujących się Rosji. W ogromnej mierze, jest to skutek ciągle tego samego: braku dekomunizacji i lustracji. Nigdy nie pokazano w Polsce zbrodni komunistycznych w pełnym jej wymiarze, świadomość przeciętnego Polaka o zbrodniach komunistycznych jest żenująco niska – za te zbrodnie odpowiedzialni byli i są przede wszystkim Rosjanie i zainstalowane przez nich komunistyczne reżimy z sowieckimi agentami, formalnie niby „Polakami” na czele – przykładem tego typu „naszych rodaków” mogą być choćby Bolesław Bierut czy Konstanty Rokossowski.

Obecne zamiary Rosji wobec Gruzji są dokładnie takie same. Chodzi o usnunięcie pro-zachodniego rządu prezydenta Saakaszwilego i zastąpienie go „gruzińskimi” marionetkami. Przypominanie, że Gruzja jest bardzo ważnym, strategicznie położonym krajem jest w zasadzie banałem, przede wszystkim ze względu na szlaki zaopatrzeniowe w surowce energetyczne, przebiegające przez ten kraj. Praktycznie, jedyne połączenie z rejonu morza Kaspijskiego na kierunki pd-zachodni i pł-zachodni, pomijające terytorium Rosji. Stawka jest więc bardzo duża i wszystkie zainteresowane strony zdają sobie z tego sprawę.

Przestrzeganie praw człowieka dla kilkunastu tysięcy Osatyńczyków i Rosjan mieszkających w Osetii Południowej – czyli to, co tak chętnie Rosja lubi podkreślać - były i są tylko i wyłącznie pretekstem do ciągłych prowokacji i ingerencji w wewnętrzne sprawy Gruzji. Zarówno Osetia Południowa jak i Abchazja są integralną cząścią Gruzji. Południowa Osetia wcina się mocno na południe w kierunku Tbilisi – stolicy Gruzji, dzieląc ten kraj niemal na dwie części: zachodnią i wschodnią, natomiast wybrzeże Abchazji to ponad połowa gruzińskiego dostępu do morza Czarnego.

Rosja tradycyjnie chce traktować Gruzję jako strefę swoich wpływów, za nic mając pro-zachodnie i cywilizacyjne aspiracje Gruzinów. Stacjonujące w Osetii Południowej tzw. rosyjskie „siły pokojowe” faktycznie stanowią ciągłe zagrożenie dla pokoju. Premier Rosji Putin, który kilka dni temu wypowiadał się o „ludobójstwie” jakiego ponoć dopuścili się Gruzini na Osatyńcach, to przykład wyjątkowo perfidnej propagandy w stylu „goebbelsowskim”, szczególnie gdy o ludobójstwie wypowiada się generał zbrodniczej KGB. Warto na tym tle przypomnieć niezwykle „humanitarne” traktowanie przez rosyjskich żołnierzy ludności czeczeńskiej – wymordowanie jednej piątej populacji tego narodu, czyli ponad 100 tys. Czeczenów.

Najlepszym symbolem „pokojowych” poczynań Rosji są jakże wymowne ruiny Groźnego. Akcja wysadzenia w powietrze przez rosyjskie siły specjalne kilku bloków mieszkalnych, pokazuje jak Rosjanie liczą się z własnymi obywatelami – to m.in. za ujawnienie tych informacji w swojej książce, zamordowany został w Londynie, z polecenia Kremla były sowiecki agent Litwinieno. Gdy dzisiaj, prezydent Rosji Miedwiediew mówi o rosyjskich „siłach pokojowych”, o pokoju, o przestrzeganiu praw człowieka, to chyba jeszcze tylko ktoś naprawdę skrajnie naiwny, albo skrajnie głupi może w to wierzyć. Kto tak faktycznie powinien stanąć przed Trybunałem Hadze? Czy aby przypadkiem nie były generał KGB, były prezydent a obecny premier Rosji Putin? Jak również zaocznie były prezydent Rosji Jelcyn, choćby tylko za zbrodnie ludobójstwa w Czeczenii?

To co ma miejsce w Gruzji to nie jest film, czy komputerowa gra wojenna, albo jakieś przedstawienie w stylu „opery mydlanej”. Gruzini stoją przed śmiertelnym wrogiem, który jest wrogiem nie tylko tego małego narodu, ale wrogiem całego cywilizowanego świata, wrogiem wolności i demokracji. Rosja graniczy z wieloma państwami, i nie ma ani jednego sąsiada, który byłby autentycznie przyjaźnie ustosunkowany do Rosji – wręcz przeciwnie, prawie z każdym ma zatargi i niezałatwione sprawy. To dużo mówi, nie tyle o sąsiadach Rosji, co właśnie o samej Rosji.

Wizyta prezydenta Kaczyńskiego w Tbilisi wraz z prezydentami z krajów bałtyckich i Ukrainy, to przykład bardzo skutecznej polityki poparcia dla zaatakowanej przez Rosjan Gruzji. Rzadko kiedy prezydenci krajów Europy Środkowo-Wschodniej potrafią pokazać taką solidarność jaką pokazali w tym przypadku – szczególne brawa należą się dla polskiego prezydenta Lecha Kaczyńskiego, bo to właśnie prezydent Polski był „kołem zamachowym” tak szybkiego i stanowczego poparcia dla Gruzji. Nawet milczenie dyplomatów Białorusi – czyli tym razem, bez jawnego poparcia dla Rosji – jest w tym przypadku bardzo wymowne.

Rosja pomimo faktycznej kontroli miltarnej dużej części terytorium Gruzji, mimo zniszczeń i zbrodni jakich się dopuściła, tak faktycznie propagandowo już tą wojnę przegrała, a wcale nie jest wykluczone, że ostateczny bilans strat będzie dużo większy niż rosyjscy stratedzy byli to w stanie przewidzieć. Rosja i tak będzie musiała wycofać się z Gruzji, paradoksalnie najazd na ten kraj, zdecydowanie „przyspieszy” włączenie Gruzji a być może i Ukrainy w struktury NATO.

Zdecydowanego przyspieszenia, a praktycznie sfinalizowania długotrwałych rozmów nabrały sprawy rozmieszczenia w Polsce amerykańskiej tarczy antyrakietowej. Formalnie, rosyjska agresja na Gruzję nie miała z tym nic wspólnego, ale świetnie uświadomiła nawet tym którzy entuzjastami tarczy nie byli, jakie mogą być konsekwencje rosyjskiego sąsiedztwa bez właściwego zabezpieczenia. Rosja zdecydowanie powinna zostać wykluczona ze wszystkich międzynarodowych „klubów”, zaczynając od grupy G8. Również decyzja o organizowaniu zimowej olimpiady w Sochi, w rejonie kilkanaście kilometrów od granicy w Abchazją, od początku była jednym wielkim nieporozumieniem.

Jeśli świat będzie bezczynnie przyglądał się tragedii Gruzji, to prędzej czy później będą kolejne ofiary rosyjskiej agresji i w ten sposób będziemy mogli powiedzieć: historia znowu zatoczyła widoczne koło. A może jednak tym razem, warto stanowczo przeciwstawić się agresorowi?

Krzysztof Wojciechowski
Ottawa, Kanada
inne teksty autora...