Prawica.net

To już 90, okrągła liczba lat mija od dnia, który uznano za oficjalny początek istnienia II Rzeczypospolitej czy innymi słowy wolnej Polski. Wypadałoby się cieszyć i szczególnie uroczyście świętować. Ale jakoś, coś "trzyma mnie za ręce" i nie pozwala. Nie tylko dlatego, że z tych 90 lat to większość była niewola, sześć lat niemieckiej i aż pięćdziesiąt cztery komunistycznej. W końcu niewola to coś co spadło z zewnątrz i przed czym broniliśmy się. Wielu oddało życie sprzeciwiając się panowaniu na tych ziemiach obcych.

Święto Niepodległości jest po to, aby oddać honory tym, którzy polegli, ale też i po to abyśmy pamiętali, by po prostu zwyczajnie podziękować tym, których z powodu sprzeciwiania się naszej niewoli "tylko trochę" katowano, trzymano w więzieniach, internowano, wyrzucano z pracy, a może tylko utrudniano normalne życie. O ile jestem pewien, że apele poległych się odbędą, to równocześnie widzę, że tych, którzy byli "tylko internowani" szarga się w prasie, gdy ośmielają się skorzystać z ustawy limitującej ich rekompensaty za szkody poniesione w walce o wolność dla nas wszystkich do śmiesznej kwoty równej dziesięciu średnim pensjom.

Ale to nie jest jedyny powód zabijający moją radość z faktu, że oto przed dziewięćdziesięciu laty wybiliśmy się na niepodległość. Drugi jest znacznie poważniejszy. Oto minęło zaledwie dziewiętnaście lat od czasu gdy po raz pierwszy moje pokolenie samodzielnie wybierało posłów na sejm, a już ponownie - jeszcze nie w pełni odzyskaną - suwerenność tracimy. Prawie utraciliśmy niezależność finansów oddając prawie wszystkie banki w obce ręce. Szykuje się utrata suwerenności walutowej przez zastąpienie naszej złotówki, walutą o której decydować będą siły nie tylko obce, ale czasem wręcz nam wrogie. A już najgorsze jest to, że do likwidacji Polski jako samodzielnego państwa brakuje tylko zgody Irlandii, bo człowiek, który przysięgał strzec jej suwerenności, obiecał podpisać dokument o rezygnacji z niej, jeśli na dyktat brukselski zgodzi się Irlandia.

Problem ponownej utraty niepodległości ma dwa aspekty. Pierwszy to taki, że oto tracimy ją z powodów bardzo dziwnych. Nie stoi u naszych granic, czy zgoła wokół stolicy jak to było w czasie rozbiorów, żadne wojsko, żadna potężna armia. Raczej wygląda na to, że panowie, którzy pojechali na międzynarodowe spotkanie wstydzili się powiedzieć NIE w sytuacji kiedy większość mówiła, że trzeba powiedzieć TAK. Po powrocie do kraju robili wszystko, aby wyglądało na to, że większość z nas też się zgadza. Może było inaczej, ale i tak poddanie państwa w obcą jurysdykcję, bez widocznego powodu i choćby próby sprzeciwu trzeba nazwać zdradą.

Drugi aspekt utraty niepodległości jest dużo gorszy, wręcz tragiczny. Otóż okazuje się, że większość naszego społeczeństwa, albo nie widzi nic złego w tym co się dzieje, albo działania zdrajców zdecydowanie popiera. Naród, który chce być wolny poniesie największe ofiary i wolnym będzie, ale ten, który tę wartość waży sobie lekce, nie tylko ją utraci, ale i sam jako naród istnieć przestanie. Bo ciągle istnieje w świecie duże zapotrzebowanie na niewolników.

Dlatego, kiedy 11 listopada Biało-czerwoną powieszę, to nie tylko dla uczczenia tego dnia, ale i dla skorzystania z ostatniej być może okazji, uczynienia tego legalnie w wolnym kraju. Za rok, a może dopiero za pięć lat taki gest to będzie skrajnie nacjonalistyczna prowokacja i chyba już się na to nie zdobędę.

Jacek Bezeg