Łączy Pan rzeczy zupełnie swobodnie acz bez namysłu. Centre Pompidu nie jest wcale takie szkaradne a Francuzom czego jak czego, ale nowoczesnej architektury można zdecydowanie pozazdrościć. Przekonanie, że piękni ludzie są dobrzy wewnętrznie można mieć będąc nastolatkiem, ale np. kilka rozmów z naprawdę pięknymi kobietami skutecznie rozwiewa takie złudzenia.

Owszem, to jaki kto ma wygląd nie jest przypadkowe. Wszystko ma swoje skutki, ale niekoniecznie one leżą w tym co jest teraz - najczęściej tkwią w tym co było dawniej.

--
Andrzej K. Brandt

Komedie ateńskie z okresu klasycznego były pełne wulgaryzmów i niewybrednych dowcipów z odniesieniami seksualnymi

Gdyby Jezus był garbaty - nie miałby u pana Wielomskiego żadnych szans.
Zresztą, nie czarujmy się, z samej ikonografii chrzescijaństwa i nie tylko wynika, że prawda idzie za pięknem, więc garbaty Jezus przepadłby w historii, jak kamień w wodzie.
Pan Wielomski prezentuje typową i najbardziej pospolitą( w sensie przytłaczającej większości) reakcję estetyczną. W tej estetyce nawet asymetria wywołuje poczucie dyskomfortu, dysonans - wprawia w zakłopotanie, a deformacja - fizycznie wręcz odstręcza.
Dlatego też nic dziwnego, że w wymiarze sztuki, ducha i mysli - szpetota, a może tylko inne spojrzenie, anomalia, a może tylko nietypowa obserwacja, mieszanka wzniosłości i paskudności, a może tylko realistyczna paradoksalność - w instynktownym odbiorze wiekszości nie jest łatwym nosnikiem prawdy, takiej na jaką się ma apetyt. Nie jest to dziwne...
Ale powiedzmy tez od razu, że nie jest to odkrywcze, wiec mógłby juz pan Wielomski przestać sie dziwić czy to istniieniu Centrum Pompidou, czy to pomysłowi, by z krzyżem zestawiać genitalia, czy to modernistycznej ornamentacji klasycystycznej architektury. Nie dlatego, że nie ma do tego prawa, ale z tego powodu, że jest w większości, choc wydaje mu się, że jako nieliczny dostrzega nowe zjawiska . Jest w tej czy to milczącej, bo nie aż tak zainteresowanej, czy przemawiającej większości ludzi o pospolitej wrażliwości. Tej najpowszechniejszej i wczoraj i dziś i jutro...
Niech sie nie martwi. Eksperymenty trwają tylko dlatego, że istnieją kanony...

Co jest celem Sztuki? Na pewno jednym z nich jest wywołanie emocji. Poruszenie odbiorcy, wywołanie katharsis, skłonienie do myślenia... Wszystko to, by pomóc człowiekowi stac się bardziej wrażliwym, refleksyjnym, lepszym...

Dla niektórych współczesna sztuka to po prostu prowokacja, dla innych przekraczanie granic, dla innych jednak - narzędzie pobudzenia moralnego...

Pojawia się także pytanie o definicję: Piękna. Być może jest jedno obiektywne kryterium, ale czy Pan Wielomski uważa, że ma na nie monopol? Dla niektórych "jeleń na rykowisku" jest piękny, a tryptyki Boscha brzydkie

I jeszcze problem "sofistów". Wg Pana Wielomskiego to niszczyciele kultury, dla mnie - twórcy humanistyki, inicjatorzy refleksji o człowieku.

Kryteria piękna są uważane za trudno uchwytne i mało uniwersalne. Jak zauważa tocqu, ?dla niektórych "jeleń na rykowisku" jest piękny, a tryptyki Boscha brzydkie?. To racja, różnych ludzi różne rzeczy mogą wprawiać w zachwyt. Dla mnie na przykład nie ulega wątpliwości, że istnieją kobiety i mężczyźni, którym taki obiekt, jak wspomniany w artykule ?Zdziczenie? wielki stojący penis, jawi się jako coś pięknego.

Patrząc na te sprawy z pozycji konserwatywnych wypada wszakże zwrócić uwagę, że o ile w/w penis to dla niejednej odbiorczyni/odbiorcy sztuki atrakcyjny przejaw piękna, o tyle wystawianie takiego eksponatu na powszechny widok w tzw. galerii jest w sposób oczywisty niekulturalne. Wszyscy oczywiście rozumiemy, że ten brak kultury (zdziczenie) można kłaść na karb niedostatków wychowania i chęć dostrojenia podaży do upodobań miłośników sztuki genitalnej. No cóż, nam pozostaje tylko wzdrygnąć się ze wstrętem i szerokim łukiem omijać takie parapornograficzne ekspozycje.

W poszukiwaniu niezbadanych jeszcze obszarów piękna i artystycznego wyrazu twórcy i twórczynie nowej estetyki idą coraz dalej, śmiało wykraczając poza konwencjonalny porno-art. W swoim czasie głośny był przypomniany przez p. Wielomskiego przypadek przyczepienia wizerunku męskich genitaliów do krzyża, a znalazł on zarówno naśladowców jak i wdzięczną publiczność. Popisy tego rodzaju to już nie zwykłe para-porno czy pospolity brak kultury, to profanacja. I znowu tocqu: ?Pod wpływem działań Nieznalskiej zaczęto częściej zastanawiać się nad tym, jakie są granice między prowokacją a sztuką.? Jakie są granice? Oczywiście niewidzialne. Dzieło panny N. należy do sztuki prowokacji polegającej na pluciu chrześcijaństwu w twarz.

Chciałbym teraz na chwilę wrócić do początku artykułu p. Wielomskiego, gdzie autor pisze o Starożytności i Średniowieczu: ?Często spotykamy tam tedy pogląd, że piękno zewnętrzne jest wyrazem piękna (dobra) wewnętrznego, podczas gdy szpetota zewnętrzna jest wyrazem defektu (zła) wewnętrznego.? Jestem skłonny podzielać tę starożytno-średniowieczną opinię. Uważam na przykład, że ludzka zewnętrzność, ta publicznie demonstrowana forma, czyli strój, zachowanie, obyczaje, język ? wszystko to, co zależy od człowieka, a co widać, słychać i czuć ? na ogół wystawia jemu lub jej jakieś świadectwo, dobre lub złe.

Zawsze mam wątpliwości kiedy spotykam się z - często niesprawiedliwymi - uogólnieniami. Chyba trzeba odróżniać sztukę nowoczesną od "sztuki nowoczesnej inaczej". Wspomniane budowle w Paryżu nie są brzydkie ale umieszczone w złych miejscach, co może wiele osób razić. Szklana piramida świetnie by się komponowała z budynkami w dzielnicy Defense ale na dziedzińcu Luwru to już niekoniecznie. Natomiast słynne "Rury" (Centrum Pompidou) mogą wzbudzać kontrowersje gdziekolwiek by stały.
Malarstwo i rzeźba w konfrontacji z techniką ma małe szanse. Łatwo teraz jest zrobić kolorowy obraz, wydrukowany na papierze z wytłoczoną fakturą obrazu olejnego. Rzeźbiarze też przegrywają z obrabiarkami sterowanymi numerycznie. Cóż w takim razie ma zrobić artysta, taki jak był postrzegany dawniej. Napewno epatowanie widzów Papieżem trzymającym zakrwawioną głowę to nie jedyna droga do uzyskania sławy.
"Dzieła" powstałe w okresie PRLu to napewno nie kategoria sztuki nowoczesnej, raczej sposób zarobkowania licznej przecież rzeszy literatów, artystów malarzy czy rzeźbiarzy.
"Sztuka nowoczesna inaczej" realizowana jest najprawdopodobniej na konkretne zamówienia. Nie wyobrażam sobie ażeby na Montmartre w Paryżu artyści zarobiliby cokolwiek prezentując głównie genitalia na krzyżu. Nawiasem mówiąc nie spotkałem się z recenzjami piętnującymi wystawienie "dzieła" w postaci menory obwieszonej penisami. Widać ilości "tfórców" różnych religii jest też bardzo różna. Napewno szczytem nieporozumienia sa żądania tego typu "tfórców" - finansowania z kasy państwowej. Powinni szukać własnych sponsorów i własnych odbiorców "dzieł".
Jeżeli Francuzi postawią na placu Pigalle olbrzymie pomniki genitali obu płci to wtedy mówienie o umysłowym skarleniu będzie chyba bardziej uzasadnione.
Choć - jak na wstępie - nie wszyscy z taką opinią się zgodzą.
Sceptyk

Wystawiona na kameralnej wystawie to coś zupełnie innego, niz na ekranie telewizora, czy komputera.
Pomijam już szczególy dzieła trudne do skonsumowania poprzez media, jak i czas obserwacji i nastrój towarzyszący artystycznemu przeżyciu.
Jeśli za biletami na wystawę stoją kolejki, to nie ma co darmowo jej reklamować. Należy ją wozić od miasta do miasta, i pozwolić spragnionym sztuki na nasycenie się formą i treścią.

Podobnie załączony collage trudno widzieć w kategoriach innych, niż prowokacja moralna. Bo prowokacji artystycznej trudno się w tym doszukać.
(dwa zdjęcia dowolnie zestawiaone mają identyczną wartość artystyczną 0,0000000001).
Nie widać w "dziele" żadnego rewolucyjnego złamania konwencji artystycznej.
Sensacja wynika z treści, nie z formy. A treść z artyzmem jest związana wyjątkowo cienką nitka.
Ale dałbym szanse autorowi. Pozwoliłbym mu obwozić ten jeden obraz po kraju i obciążył podatkiem 5PLN za każdego oglądającego.
Mediom publicznym zakazałbym pokazywania, lub też obciązyłbym podatkiem proporcjonalnym do ogladalności. (prawo ochrony własności intelektualnej).

Nie można dopuścic do rzucania prawdziwych pereł przed wieprze.

I zeby było sprawiedliwie wpływy z podatku "pokazowego" przeznaczyłoby się na wspomaganie kultury.

Czytając komentarze do powyższego artykułu mozna stwierdzic
że w Polsce są same mądrale (nie mylic z madrymi) i postawić
wniosek że dlatego jest tak jak jest.Panowie macie sie zapewne za mądrych dziwi mnie dlaczego puszczacie te swoje bzdety na tym portalu
a nie udzielacie sie w polityce czy przemyśle pomażając np. miejsca pracy .Głupota zniekształca pyski nie tylko zło.A i jeszcze krętactwo.
Pozdrowienia dla Adama Wielomskiego.

?Kto to zbudował i przeciwko czemu chciał zaprotestować? ? pomyślał Marlowe podjeżdżając pod budynek.? ? cytat z pamięci. Ale jakoś tak mi się skojarzył.

Sztuka przechodziła różne koleje, zmieniając się wraz z modami, upodobaniami, polityką i kulturą. Nie jest jednak tak odległa od dzisiejszych kanonów piękna jakby mogło się wydawać po upływie czasu. Posąg królowej Nefretete przedstawia piękną kobietę nawet (a może szczególnie) wg dzisiejszych kanonów, a minęło niemal 3500 lat. Faktem jest że obiegowe powiedzenie mówi że ?nie to ładne co ładne, ale co się komu podoba?, a inne że ?gusta bezdyskusyjne są?. Jednak tak sobie myślę, że gdy te powiedzenia powstawały margines różnic w podejściu do piękna nie był wielki. Różnił się on oczywiście u ludzi z różnych warstw, ale to zrozumiałe. Różne były też teorie sztuki dotyczące ? jedni (np. Platon) negowali sens kopiowania kopii, inni (np. Poussin) dość szczegółowo opisywali, co sztuką jest i czym jest piękno. Tak czy inaczej, sztuka była dość ściśle związana z relacją twórca ? odbiorca. W sztuce ludowej twórca najczęściej był jednocześnie odbiorcą, w sztuce tzw. wyższej twórca najczęściej tworzył konkretne dzieła na konkretne zamówienie odbiorcy. Wszyscy twórcy musieli się jednak wyróżniać wielkim kunsztem rzemieślniczym i oczywiście iskrą bożą czyli talentem. Taka relacja utrzymywała się mniej więcej do czasów moderny, w której twórcy zaczęli się wypowiadać dla samej wypowiedzi licząc (albo i nie) że znajdą zainteresowanie u ewentualnych odbiorców. Jednak ciągle w cenie były umiejętności rzemieślnicze oraz kanony, które były nie tyle bezdyskusyjne, co przez swą określoność pozwalały na wolność twórczą. Z chwilą jednak, gdy pojawiła się kategoria ?konsumentów? relacja ta została najpierw poważnie nadwątlona, a w końcu zniszczona. Rynek żądał towaru do sprzedania na którym można było zarobić. Reguły i kwalifikacje poważnie uszczuplały liczbę twórców, przy wciąż rosnącym popycie w związku z przemianami ekonomiczno-kulturowymi które dokonały się w XXw. Jakie znaleźć rozwiązanie? Znieść reguły i zaprzeczyć wadze kwalifikacji ? czyli stworzyć postmodernizm. Umiejętności rzemieślnicze, talent/iskra boża, przekaz, przestały się liczyć. Liczy się tylko odpowiednia kampania medialna i podsycanie zainteresowania aktualnie produkowanymi towarami (no bo już nie dziełami sztuki ? niedaleko mnie jest taki szyld ?Produkcja obrazów?). Jednocześnie liczne szkoły artystyczne, dostępność środków, zaowocowała rzeszą ludzi, którzy marzyli o tym by stać się artystą, a właściwie korzystać z tego wszystkiego z czego artysta w ich wyobrażeniach korzystać powinien (sława, pieniądze, seks, władza), ale niestety ani umiejętności ani talentu nie mieli. Czymże mają zwrócić na siebie uwagę? Oczywiście skandalem, który również jest towarem i na który jest również zapotrzebowanie. Stąd penisy, ukrzyżowane jaja, cycate ?wokalistki? i budynki jak z książki Chandlera. Liczy się operowanie emocjami, bowiem intelekt wraz z proletaryzacją czyli umasowieniem kultury przestał znaczyć cokolwiek. I to jest właśnie komunizm.

Piotr K. z Opoczna