Prawica.net

Niektórzy, zwłaszcza młodsi Polacy traktują polityków takich jak Antoni Macierewicz i bracia Kaczyński jak owładniętych szeregiem manii frustratów gadających cały czas o spiskach, knowaniach, czarnej stronie mocy. Na ile mają rację, a na ile wmówiła im tę optykę pewna gazeta codzienna zobaczymy niebawem.

Sam jestem ciekaw, co tak naprawdę odkrył Macierewicz, bo z jego nieprzeniknionej twarzy wyczytać wiele się nie da. Jedynie ten nieudanie ukrywany uśmieszek zwiastuje, że mogą to być rewelacje, które rozwalą cały system i zobaczymy króla. Nagiego.

Obserwując wydarzenia na polskiej scenie politycznej (ale i gospodarczej!) w ciągu ostatnich bez mała dwudziestu lat, trudno oprzeć się wrażeniu, że ? mówiąc oględnie ? nie wszystko miało takie przyczyny, do jakich przekonywali nas rządzący. Wyobraźmy sobie na przykład rząd, ba ? kilka kolejnych rządów! ? które mając na barkach odpowiedzialność za blisko czterdziestomilionowy naród, kompletnie nie zwracają uwagi na agonię systemu ubezpieczeń społecznych, mało tego: radośnie przyznają kolejne przywileje kolejnym grupom wyborców.

Do tego z zaślepieniem godnym wariata przekonuje nas do integracji z Unią Europejską wiedząc doskonale, że taki krok będzie skutkował masową emigracją zarobkową. To naprawdę nie jest logicznie skomplikowane przewidzieć, że zmniejszenie wpływów do i tak pustej już kasy z emeryturami i rentami doprowadzi w najbliższym czasie do zawalenia się całej gospodarki. A jednak: przez te nieszczęsne siedemnaście lat nikt o tym nawet nie mówił głośno! Nie wierzę w głupotę tylu kolejnych rządzących. Wychodzi niezbicie, że ci ludzie wiedzieli co robią. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że robili to celowo i nie bez własnych korzyści.

Gdy 23 grudnia 1991 roku po długich targach Jan Olszewski został zaprzysiężony przez pierwszy w III Rzeczypospolitej wybrany w wolnych wyborach Sejm, natychmiast rozbłysły nadzieje i obawy. Nadzieje na to, że naprawdę polska rzeczywistość się zmieni. Intensywne prace nad dekomunizacją w wojsku i resorcie spraw wewnętrznych musiały wzbudzić falę paniki w dawnych towarzyszach. Stopień przesiąknięcia życia publicznego przez pracowników zlikwidowanej już Służby Bezpieczeństwa był ogromny.

Wówczas też trwała w najlepsze akcja uwłaszczania się czerwonych kacyków, zwana chyba ironicznie prywatyzacją. Rząd Olszewskiego zajął się również tym: zarządził kontrolę resortu przekształceń własnościowych co do żywego rozwścieczyło postkomunistów. Żeby oczyścić sytuację Sejm podjął uchwałę o ujawnieniu tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa zajmujących stanowiska w najwyższych władzach państwa.

Ta lista ? zwana listą Macierewicza ? przesądziła sprawę. W nocy z 4 na 5 czerwca 1992 roku rząd Olszewskiego został obalony. Znowu, nie chcąc zakładać żadnych spisków i zakulisowych gier jednoznacznie antypolskich sił nie potrafię znaleźć ani jednego logicznego wytłumaczenia tych wydarzeń.

Musiało minąć aż czternaście lat, by powstał rząd, który nie boi się zaryzykować stabilności przegniłego państwa i odważnie odsłonić prawdziwe oblicze struktury władzy. Wiadomo, że istnieje ryzyko powtórzenia się tamtej, pamiętnej czerwcowej nocy. Przedsmak mieliśmy ostatnio. Ale mam nadzieję, że jest już za późno: że likwidacja WSI, ponoć gotowy już raport Macierewicza i koniecznie mu towarzyszące działania prokuratury oczyszczą polski świat polityki, gospodarki, mediów.

Bardzo chciałbym wierzyć w to, że tej oczyszczającej państwo lawiny nie da się zatrzymać. Że część członków Ubekistanu już wymarła, część się ?uwłaszczyła? i straciła czujność, a część już siedzi w kryminale. Oby jak najszybciej trafiła tam również ta ferajna, która wciąż poupychana po spółkach skarbu państwa, ministerstwach, fundacjach, agencjach, firmach prywatnych, gazetach i telewizjach wciąż rozgrywa własne partie szachów. Oczywiście: kosztem podatników, kosztem być może paru pokoleń podatników nieświadomie utrzymujących tę całą bandę.

Z całą pewnością, gdy tylko dowody ujrzą światło dzienne, będziemy zdumieni i oślepieni skalą nieczystości. Gdy z raportu o WSI wyleją się najgorsze pomyje, wiele osób będzie miało niesmak i obrzydzenie. Ale nawet teraz ? po kilkunastu latach ? warto i trzeba to zrobić. Jeśli nie teraz, to być może już nigdy. Nie możemy zostawić naszym dzieciom takiego bajzlu, musimy po sobie posprzątać.

Dlatego tak bardzo wierzę w to, że Polska idzie w dobrą stronę. Jak mówi Pismo:

?Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości! Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda?.

Szymon Pawłowski
Artykuł pierwotnie ukazał się w "Racji Polskiej".