Prawica.net

Czy nie bronimy kogoś kto na to nie zasługuje? I czy nie powinnyśmy raczej swojego talentu i zapału, poświęcić słusznej, acz konstruktywnej krytyce? To dla atakujących jest ważne i pożyteczne, byśmy przejęli ich motto "kto nie jest z nami ten przeciwko nam". Lekceważmy ich prowokacje! Przecież jak uczy historia, żeby wygrać nie trzeba przyjmować zasad gry przeciwnika. Poczekamy w zagajniku, a mieczy ci u nas dostatek...

Chciałem napisać artykuł w obronie Młodzieży Wszechpolskiej. O tym jak pięknie wyprowadzony przez Dziennik atak, przejęła zawsze czujna wobec wroga Gazeta Wyborcza i jak manipulując najniższymi emocjami, nienawiści, a może i zawiści, poprowadziła kampanie przeciw MW. Już miałem argumenty, że to młodzi, że czasem się ktoś może zagubić itp. Ale nie napiszę...

Kiedy siadałem do komputera, kiedy już zacząłem pisać, zadałem sobie fundamentalne pytanie; dlaczego mam to robić? Otóż dlatego, odpowiadało mi sumienie, że kiedy uczciwy i odważny człowiek, za jakiego się uważasz, widząc zgraje łajdaków, bijących niewinnego, biegnie mu z pomocą. A jeśli go nie lubię? Spytałem? Nie szkodzi, i tak musisz pomóc. Ale jeśli nic mu i tak nie będzie, a sam mogę oberwać? Skąd możesz wiedzieć, musisz zaryzykować. Wymyślałem więc kolejne wykręty, aż doszedłem do wniosku, że sumieniem to jednak nie ma co gadać.

Zamiast, więc męczyć się z sumieniem, zająłem się tym co mi zawsze wychodziło najlepiej, czyli zmyślaniem bajek...

Dawno, dawno temu po morzach Bałtyku pływał sobie pewien statek. Kapitan dawno zginął w walce z okrutnymi piratami, więc pasażerowie wymyślili, że wybiorą jego następcę spośród siebie. Wybierali nie inaczej tylko demokratycznie i wyniku wyborów, za sterami stanęli dwaj odważni bracia bliźniacy.

Po kilku dniach żeglugi kiedy nie było widać lądu, część sceptycznych od początku pasażerów, chciała zorganizować debatę: w którą stronę płynąć. Ich zdaniem, aby uniknąć możliwego zderzenia z lodową górą, trzeba mocno skręcić w prawo. Szybko okazało się jednak, że większa część podróżujących już od dawna pomrukuje, narzeka na sterników, a nawet odgraża się.

W końcu dochodzi do buntu. Napadnięci bliźniacy są silni, ale mają przeciwko sobie przeważające siły. Buntownicy spici chyba grogiem, oprócz szybkiego pozbycia się bliźniaków, zamierzają skręcić zdecydowanie na lewo. Tymczasem tam już gołym okiem widać skały! Znaleźli się tacy co korzystając z okazji, chcieli sobie, po prostu, pokręcić kółkiem.

Chaos i szykujący się dramat wydawały się nieuchronne. Sceptycy widząc zagrożenie, rzucają się więc na obronę bliźniaków, dzięki czemu w ogólnej bijatyce, panuje jako taka równowaga. A statek sobie płynie. Trochę w lewo, trochę w prawo, trochę przed siebie...

Jeśli więc uciszymy sumienie i zapomnimy o bajkach, to kiedy piszemy coś w obronie Giertycha, bliźniaków, czy innych obiektów nagonki, wypadnie nam zadać sobie pytanie. Czy nie bronimy kogoś kto na to nie zasługuje? I czy nie powinnyśmy raczej swojego talentu i zapału, poświęcić słusznej, acz konstruktywnej krytyce?

To dla atakujących jest ważne i pożyteczne, byśmy przejęli ich motto "kto nie jest z nami ten przeciwko nam". Lekceważmy ich prowokacje! Przecież jak uczy historia, żeby wygrać nie trzeba przyjmować zasad gry przeciwnika. Poczekamy w zagajniku, a mieczy ci u nas dostatek...

Krytykuję więc, bo Młodzież Wszechpolska na obronę nie zasługuje. Gdyby w podobnej sytuacji na zjeździe neonazistów, pod płonącą swarzycą, kamera uwieczniła jakiegoś członka młodzieżówki SLD, Nowej Lewicy czy tym podobnych, mniej byłbym zniesmaczony. Choć w kraju tak doświadczonym, uczestnictwo w neonazistowskiej imprezie jest całkowitym renegactwem, czego nawet po moich ideowych wrogach, się nie spodziewam.

Ale cóż, nie ukrywajmy. Dość im do siebie blisko. I ci i ci poganie, i ci i ci socjaliści. Natomiast od organizacji katolickiej, jak rozumiem antysocjalistycznej, w dodatku z taką tradycją wymagać musimy zdecydowanie więcej...

Andrzej Gniadkowski
więcej tekstów autora...
O autorze: Ma 25 lat. Jest studentem IV roku historii na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską (o Policji Polskiej w GG) pisze pod kierunkiem prof. Turkowskiego, acz za swojego mentora uważa, także prof. Wieczorkiewicza. Pracuje w Wilanowie jako archeolog. Przegrywanie pieniędzy na wyścigach konnych uważa za jedyny uczciwy podatek.