Prawica.net

Kilka dni temu prasę ogólnopolską obiegła informacja o planowanej przez środowiska gejowskie budowie w Warszawie, na placu Trzech Krzyży, okazałego granitowego pomnika mającego kształtem przypominać różowy trójkąt, do którego noszenia zmuszano homoseksualistów w czasie II Wojny Światowej.

Formalnie, powodem wysunięcia inicjatywy jest chęć upamiętnienia homoseksualnych ofiar niemieckiej polityki eksterminacyjnej, w rzeczywistości jednak sami projektodawcy - wśród których znajduje się grono czołowych działaczy lewicy z antyklerykalną Marią Szyszkowską i znanym z udziału w rozmaitych obscenicznych przedsięwzięciach posłem Piotrem Gadzinowskim - przyznają, że chodzi o promowanie współcześnie wysuwanych przez organizacje gejowskie postulatów.

W tym też miejscu dochodzimy do sedna rozważanego zagadnienia; na ile irytujący już chyba każdego i z każdym miesiącem nasilający się propagandowy jazgot na rzecz całkowitego wytrzebienia zachowanych jeszcze resztek tradycyjnej obyczajowości i kultury erotycznej a następnie - zastąpienia ich skomercjalizowanym i hedonistycznym promiskuityzmem, należy uznawać za głos reprezentatywny dla osób i środowisk homoseksualnych.

Gdy przyjrzymy się temu, kto jest zaangażowany w poparcie dla inicjatywy budowy "gejowskiego pomnika", to - jak już zaznaczyłem wcześniej - znajdziemy tam najbardziej żarliwych zelotów feminizmu i Nowej Lewicy, gdy przypomnimy sobie sekwencję wydarzeń towarzyszącą sporowi o zdelegalizowanie przez Kaczyńskiego w 2004 i 2005 roku warszawskiej "Parady Równości", to również i w tym przypadku wśród najgłośniej gardłujących przeciwko "dyskryminacji" dostrzeżemy kojarzonych z lewicą i bynajmniej nie homoseksualnych polityków w rodzaju Marcina Święcickiego, Kazimierza Kutza, Tomasza Nałęcza czy Magdaleny Środy.

Nawet po powierzchownym zapoznaniu się z problemem dla każdego staje się więc jasne, że promowaniem wulgarnej i wyjątkowo estetycznie odpychającej subkultury gejowskiej zajmują się nie tylko indywidua pokroju Krystiana Legierskiego, Szymona Niemca i Roberta Biedronia ? co do upodobań łóżkowych których, nie pozwalają oni mieć jakichkolwiek wątpliwości ? ale również wianuszek mniej lub bardziej szemranych działaczy SLD z Jerzym Urbanem i wymienianym tu już Piotrem Gadzinowskim.

Przeciwnikami w tej walce nie są bowiem sami homoseksualiści, lecz nowo-lewicowa awangarda polityczna wykorzystująca homoseksualistów jako swój "zastępczy proletariat" i legitymizująca swoje niszczycielskie wobec tradycyjnych norm społecznych działania jako formę obrony zagrożonej rzekomo dyskryminacją mniejszości.

Czynnikiem spajającym, unoszące się moralniackim oburzeniem nad urojoną sobie nietolerancją hordy około-michnikowych "autorytetów" z dość przypadkowymi postaciami widocznego także przy tej okazji Andrzeja Zolla i hunwejbinów z różnych organizacji prawoczłowieczych, pozostają bowiem kwestie ideologiczne. Wszyscy oni są demokratami i liberałami, indywidualistami przekonanymi o prawie każdego do swobodnego wyboru swego sposobu życia i wartości, które chce w nim urzeczywistniać.

Nieprzypadkowo zorganizowana w 2004 roku nielegalna pikieta na placu Bankowym w Warszawie nosiła nazwę "Wiecu wolności". Podczas kolejnych konfliktów politycznych wywoływanych wokół rzekomej potrzeby równouprawnienia homoseksualistów mamy więc w istocie do czynienia z próbami pełnej i konsekwentnej realizacji treści ustroju liberalno-demokratycznego.

Taki stan rzeczy rodzi daleko idące konsekwencje wobec przeciwników moralnej i obyczajowej destrukcji; muszą oni zdać sobie wreszcie sprawę, że obrona tradycyjnych wartości z pozycji przyjmujących za punkt wyjścia demokrację, "prawa człowieka" i liberalizm jest niemożliwa.

Państwowy zakaz urządzania demonstracji obrażających moralność publiczną jest rzeczywiście, jak to twierdzą jego przeciwnicy, złamaniem standardów demokratycznych i liberalnych dających każdemu prawo do swobodnej ekspresji swych przekonań dopóki nie przeradza się to w tzw. "mowę nienawiści".

Argumentacja, że zamykanie gejowskich klubów jest uzasadnione ochroną dobrych obyczajów pozostaje zaś w rażącej sprzeczności z indywidualistycznym i relatywistycznym paradygmatem demoliberalizmu. Sprzeczności te wychwytują sprawnie progejowscy demoliberałowie i socjaliści wytykając zwolennikom zakazów stosowanie podwójnych standardów.

Ci ostatni pozostają zaś bezbronni wobec ataków lewicy, co doskonale widać na przykładzie niechętnej nowinkom obyczajowym lecz równocześnie do cna przeżartej demoliberalizmem Platformy Obywatelskiej, która właśnie ze względu na uwikłania liberalno-demokratyczne nie potrafi się zdobyć na wyraźne potępienie lewackich prowokacji.

Starająca się trzymać jak najdalej i możliwie wyraziście dystansować od lewicy Platforma nie potrafiła także jednoznacznie potępić pomysłu budowy wspomnianego "gejowskiego pomnika". Jeszcze wyrazistszym dowodem na niemożność wydania otwartej walki demokratycznym rewolucjonistom seksualnym podnoszącym sztandar gejostwa jest przypadek zafascynowanego konserwatywnym anglosaskim liberalizmem Rafała Ziemkiewicza.

Podczas sporów o "Paradę równości" opowiedział się on po stronie jej organizatorów i potępił zakaz Kaczyńskiego uzasadniając to rzekomym prawem każdego w demokracji do swobodnego uczestniczenia w pokojowych zgromadzeniach.

Nie ulega więc wątpliwości, że efektywne odepchnięcie lewicowego natarcia instrumentalizującego dla swych celów homoseksualizm wymaga zwrócenia się nie przeciwko samym homoseksualistom, lecz przeciwko lewicy i reżymowi demoliberalnemu w ogóle. Tylko uderzając w paradygmat demokratyczny i prawoczłowieczy, delegitymizując go i wykazując jego fałszywość możemy efektywnie forsować zakazy i ograniczenia dotyczące również interesującej nas tu kwestii. Rozwiązaniem problemu ciągłej ekspansji subkultury gejowskiej może zatem być tylko zniesienie demokracji i likwidacja liberalizmu.

Sam homoseksualizm zaś... no cóż jest to głównie kategoria medyczna - rodzaj zboczenia, które samo w sobie pozostaje politycznie obojętnym. Wśród osob dotkniętych tą niszczęsną przypadłoscią można co prawda znależć wielu ideowo zaangażowanych demokratów i liberałów, ale takich nie brakuje także wśród "normalnych" heteroseksualistów. Wszelkie zachowania mieszczące się w konwencji promiskuitycznej subkultury gejowskiej zasługują oczywiście na stanowcze napiętnowanie, a ulegający im na potępienie i wykluczenie, ale należy przy tym pamiętać, że nie mamy tu do czynienia z polityką jako taką.

Wśród heteroseksualistów też są osoby prowadzące się niemoralnie i natura obydwu tych grup pozostaje w istocie bardzo podobna. No, może poza tym, że homoseksualnym mężczyznom należałoby współczuć, w związku z tym, że nigdy nie będą w stanie docenić pełni przyjemności wiążącej się z obcowaniem z przedstawicielkami płci nadobnej.

Ronald Lasecki
Inne teksty autora...

Autor jest studentem w Instytucie Politologii UKSW i Instytucie Stosunków Międzynarodowych UW, członkiem zarządu Odziału Warszawskiego Stowarzyszenia KoLiber.