Prawica.net

Sprawa dymisji Ministra Obrony Narodowej nie jest tak prosta, jak wydaje się części mediów oraz politykom PO i SLD- to nie jest tylko wybór przez premiera Jarosława Kaczyńskiego „tego strasznego radykała” Macierewicza zamiast „kompetentnego i umiarkowanego” Sikorskiego. Oczywiście- napięcia pomiędzy oboma panami były, podobnie jak pewne różnice pomiędzy wizją MON ministra a prezydenta Kaczyńskiego. Tak naprawdę jednak Sikorski odszedł, bo sam tego chciał. Co więcej- zrobił to kiedy chciał i w sposób, jaki chciał.

Prawda czasu i prawda ekranu

Odejście Radosława Sikorskiego (ostatnio znowu wraca do wersji „Radek”) z funkcji ministra obrony narodowej można by uznać za kolejną samospełniającą się przepowiednię mediów. Wszystkie możliwe tytuły już od kilku miesięcy wieszczyły taki finał sprawy, za główny powód podając konflikt szefa MON z jego zastępcą, obecnie już „tylko” szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego Antonim Macierewiczem.

Taka interpretacja całej sytuacji jest jednak tylko znaną z „Misia” „prawdą ekranu”, wygodną do przyjęcia dla będących w totalnej opozycji polityków Platformy Obywatelskiej i SLD oraz mediów niesprzyjających, delikatnie mówiąc, obecnemu rządowi (czyli większości). Im łatwo przychodzi mówić- patrzcie, oto prawda o Kaczyńskich. Wybierają tego „oszołoma”, prawicowego radykała Macierewicza zamiast kompetentnego, umiarkowanego i światowego Sikorskiego.

Owszem, konflikt pomiędzy oboma panami istniał, choć wbrew temu co pisały media był to bardziej konflikt ambicjonalny (żaden szef nie lubi mieć „wybijającego się na niepodległość” zastępcy), podlany dodatkowo sosem zaszłości z początku lat 90. Gdyby jednak rzeczywiście Sikorski nie mógł znieść Macierewicza, podałby się do dymisji w październiku lub listopadzie, gdy ten drugi był jeszcze wiceszefem MON i mógł „szkodzić” Sikorskiemu w znacznie większym stopniu.

Podobnie sprawa ma się z rywalizacją na linii ministerstwo na Klonowej (siedziba ministra obrony narodowej) – Pałac Prezydencki. Również tu powszechnie mówiło się o różnicy zdań w takich sprawach jak przejście armii na zawodowstwo, szybsze pozbywanie się generalicji z głęboką PRL-owską przeszłością czy niedoszła, zablokowana przez prezydenta dymisja gen. Targosza. To wszystko prawda, jednak gdyby to były rzeczywiście problemy uniemożliwiające współpracę, Sikorskiego w MON nie byłoby już dawno. W każdej z powyższych spraw udało się jednak znaleźć kompromis pomiędzy ministrem Sikorskim, premierem i prezydentem.

Sikorski prezydent czy Sikorski ambasador?

To Radosław Sikorski podjął decyzję, że chce odejść z tego rządu. Nie tylko w sensie formalnym, składając dymisję, ale także realnym. Inaczej pisząc, postawienie przez niego sprawy na ostrzu noża, czyli „Macierewicz albo ja”, nie było tylko ruchem wyprzedzającym jakieś decyzje premiera. Sikorski odszedł świadomie i świadomie zrobił to w taki właśnie sposób- wiedział przecież, że w obecnej sytuacji bracia Kaczyńscy nie mogą zrezygnować z Antoniego Macierewicza. Odchodząc w taki sposób buduje swoją legendę człowieka walczącego ze złym szefem SKW. A z taką legendą łatwo o zbliżenie się np. do kręgów PO, która ostatnio „kusiła” Sikorskiego ciepłymi słowami.

Czy tam rzeczywiście mierzy były szef MON? Z pewnością nie był do końca szczery mówiąc niedawno, że szefowanie ministerstwu obrony to szczyt jego ambicji. Nie wydaja się jednak, by chciał formalniej wiązać się z Platformą, zwłaszcza obecnie, gdy ta ma przed sobą najprawdopodobniej jeszcze blisko 3 lata w opozycji. Zresztą PO nie byłaby w stanie zaoferować mu więcej niż miał jeszcze kilka dni temu- partia Tuska ma już swoich kandydatów, i to kilku, na szefów MON i MSZ, a więc resortów „z kręgów” Sikorskiego.

Prezydentura? Pojawiały się już głosy, że Radosław Sikorski byłby dobrym kandydatem prawicy do Pałacu Prezydenckiego, jednak nawet jeśli niedawny minister uwierzył w te optymistyczne dla siebie analizy części mediów, musiał zdawać sobie sprawę, że to melodia odległej przyszłości i odejście z rządu właśnie teraz niekoniecznie musi te plany wesprzeć.

Sikorski ma podobno jeszcze bardziej ambitne plany- stanowisko sekretarza generalnego NATO, które zwolni się w przyszłym roku. Czy jednak jakikolwiek Polak ma w obecnej sytuacji międzynarodowej jakiekolwiek szanse w takim wyścigu i czy ktoś tak obyty w tym świecie jak właśnie Sikorski nie jest tego świadomy? Spekulacje na temat przyszłości senatora z Bydgoszczy, bo takim Sikorski pozostaje, spotęgował premier Kaczyński, mówiąc, że ma dla swojego byłego ministra bardzo atrakcyjną propozycję, ale aktualną „dopiero za pół roku”.

Czy chodzi o stanowisko ambasadora w jednym z ważniejszych krajów (Waszyngton?) lub przy jakiejś organizacji międzynarodowej? Pamiętajmy, że Radosław Sikorski był już mianowany ambasadorem w Brukseli, jednak jego nominacja została w ostatniej chwili wycofana przez SLD tuż po zdobyciu przez lewicę władzy w wyborach w 2001 roku.

Minister na 4, PR na 5, a rozstanie na 6!

W całej sprawie pomija się jeszcze jeden fakt- jak na polskie warunki było to rozstanie niemalże „aksamitne”. Minister pochwalił przychodzącego na jego miejsce Aleksandra Szczygłę, premier oświadczył, że widzi nadal Sikorskiego „w kręgu” PiS i ma dla niego wspomnianą wyżej propozycję, a Antoniego Macierewicza w całej sprawie jakby w ogóle nie było.

Jakim ministrem obrony narodowej był Radosław Sikorski? Wbrew wykorzystującym okazję do podszczypywania PiS-u politykom PO i SLD wcale nie idealnym. W kwestii polsko-amerykańskiej współpracy wojskowej nie wywalczył dla polskiej armii niczego więcej niż poprzednicy. A więcej niż od poprzedników od niego wymagano, do czego sam się przyczynił, wzmacniając swój wizerunek „człowieka z kontaktami w Waszyngtonie”. To za jego rządów w wojsku wybuchło kilka skandali, związanych m.in. z sepsą oraz skandalicznymi warunkami higienicznymi w wielu jednostkach. Pojawiły się także kłopoty w odbiorze F-16 i szkoleniu polskich pilotów tych maszyn.

Na plus ministrowi Sikorskiemu należy zaliczyć kontynuację na dobrym poziomie misji w Iraku oraz przygotowanie znacznie większego niż obecnie kontyngentu do zupełnie nowej, trudniejszej misji w Afganistanie.

Przede wszystkim jednak Radosław Sikorski był świetnym PR-owcem własnych poczynań. Kto wie, czy w tej materii nie okazał się lepszy nawet od niedoścignionego wydawałoby się wzoru- Kazimierza Marcinkiewicza (żeby było jasne, świetny PR i komunikację z mediami zapisuję obu panom do pozytywów ich działalności)? Bo czegóż to szef MON w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy nie robił?

Gdy wprowadził w wojsku egzaminy sprawnościowe, sam biegał z dziennikarzami po parku w koszulce z orłem na piersi. Skakał na spadochronie wprost przed telewizyjne kamery, latał F-16 z własnym nazwiskiem wymalowanym na samolocie, po czym dawał się polewać kubłem zimnej wody- dosłownie. O takich drobiazgach jak odrywanie z wojskowych obiektów tabliczek z napisem „zakaz fotografowania” nawet nie będę wspominał.

Generalnie jednak Sikorski był ministrem dobrym. Czy PiS i rząd stracą wiele na jego odejściu? Pozornie tak, jednak wydaje się, że kto miał odwrócić się od obecnej ekipy rządzącej z powodu preferowania przez nią, najkrócej pisząc, „radykałów” zamiast „umiarkowanych”, już dawno to zrobił. A w obecnej rzeczywistości Antoni Macierewicz daje premierowi znacznie więcej- „struktury”, pisane w cudzysłowie, bo mam na myśli nie majątek, siedziby, aparat partyjny, itd., lecz znanych w pewnych środowiskach liderów opinii. To dzięki takim grupom poparcie dla PiS utrzymuje się od wyborów na równym poziomie ok. 25%, mimo zmasowanego ataku większości mediów, który z reguły bez problemów „zatapia” każdy rząd (vide AWS, by nie sięgać daleko).

Stąd gdybym był na miejscu premiera Jarosława Kaczyńskiego w styczniu 2007 roku i musiał wybrać między Radosławem Sikorskim a Antonim Macierewiczem, również wybrałbym tego drugiego. Ale jak już stwierdziłem, Sikorski wybrał sam.

Adam Chmielecki
inne publikacje autora...
http://mediokracja.wordpress.com