Od początku byłem przekonany, że nie będzie tych zmian w konstytucji. Tym bardziej po tym, jak Jarosław Kaczyński zachęcał do pozostawienia status quo. To była bitwa, którą tylko cudem można by było wygrać.

Przyznaję, że do przeprowadzenia zmian brakowało mniej niż myślałem. Przewidywałem około 50% za zmianami, a w którymś głosowaniu wyszło 60%. No ale potrzeba 2/3.

Nie wierzę, że posłowie PiS głosowali przeciw zmianom „aby dopiec Marszałkowi Sejmu”, zwłaszcza że akurat Marek Jurek jest ponadprzeciętnie szanowany. Już prędzej Giertychowi, ale w to też nie wierzę. Poważni posłowie przy debacie o takich skutkach nie kierują się tak niskimi pobudkami. Wierzę, że głosowali zgodnie z własnym sumieniem albo — pod presją Jarosława Kaczyńskiego — zgodnie z lojalnością partyjną.

Moim zdaniem zmiany przegrały z trzech powodów:

1. Były niejasno, nieściśle sformułowane. Ani duch prawa, ani konsekwencje litery prawa nie były wyraźnie przedstawione. Cóż znaczy, że człowiek ma godność od poczęcia? Jakie to ma konsekwencje prawne? Podstawowe pytanie pozostało bez odpowiedzi: czy obecna ustawa antyaborcyjna byłaby zgodna z proponowanymi poprawkami? Dla mnie przynajmniej to nie jest oczywiste.

Wydaje się, że sformułowanie miało na celu zmylenie posłów, żeby część z nich poparła zmiany w przeświadczeniu, że obecne wyjątki dopuszczania aborcji pozostaną w mocy (był nawet plan obiecania, że w tej kadencji nie będzie próby zmiany ustawy antyaborcyjnej, w zamian za poparcie zmian w konstytucji), a następnie wykazanie, że przy takiej konstytucji ustawę antyaborcyjną trzeba zmienić. Na szczęście posłowie nie dali się nabrać na taki fortel.

2. Nie było jednolitej, wypracowanej przez prawicę wersji, tylko pięć konkurencyjnych, przez co głosy się podzieliły, kiedy każdy ciągnął w swoją stronę. Trzeba było wcześniej stwierdzić, jakie sformułowanie może uzyskać poparcie, przygotować argumentację i przekonać niezdecydowanych posłów prawicy do tej jednej wersji.

Takie podejście byłoby jednak nie do przyjęcia dla posłów z LPR, którzy nie uznają pojęcia „kompromis”.

3. W Sejmie nie ma wystarczająco dużo zwolenników całkowitego zakazu aborcji, żeby wprowadzić ten zakaz do konstytucji. W społeczeństwie zresztą też.

Widać już prawdziwe oblicza... Coraz wyraźniej...

Nieudolność Marka Jurka polega na czym innym, niż uważa autor.

Politycznie można oczywiście dywagować, czy dałoby się dostatecznie skutecznie przeprowadzić strategię szantażu - sądząc po zachowniu posła Suskiego (tu mogę się mylić, nie obserwowałem zbyt uważnie zdarzeń) Brat Jarosław miał świadomość, co się święci i podjął środki zaradcze.

Błąd Marka Jurka polega na czym innym - na tym, że podejrzewa Jarosława Kaczyńskiego o bycie konserwatystą - natomiast zupełnie nie docenia cynicznego gracza.

Powinien więcej przebywać z kobietami, to by go "naprostowały w temacie".

Nieco mnie to dziwi, taka naiwność u człowieka, który istnieje w polityce tyle lat i wydawałoby się, z sukcesem, został nawet marszałkiem.

Wbrew pozorom jest to konflikt wewnątrz PiS, a gdyby JK był konserwatywnym przyjacielem MJ, to nowelizacja byłaby bułką z masłem.

Ale jak tu nowelizować, gdy Monika Olejnik nie dała zgody?

Pozdrawiam Autora.

- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Zakładamy Prawicę RP (partię polityczną)

Adam Wielomski: „Dzień 13 IV 2007 roku przejdzie do annałów polskiego parlamentaryzmu jako przykład modelowy, jak można przegrać batalię o rewizję konstytucji. Rzymianie pod Kannami mieli swojego nieudolnego wodza o imieniu Paulus; katoliccy posłowie mieli podobnego stratega o imieniu Marek Jurek.”

Ta analogia nie wydaje się trafna. Batalię przegrał nie Marek Jurek, tylko Jarosław Kaczyński i przegrał nie dlatego, że źle tę batalię poprowadził. On ją poprowadził dokładnie tak, jak chciał: chciał przegrać i przegrał. Czego chcieć więcej od stratega i taktyka?

Adam Wielomski: „Tak, proponuję zrobić Marka Jurka szefem nowej partii prawicowej, nadzieją polskiej prawicy. (...) Tak, należy zrobić Marka Jurka szefem partii, aby otrzeć jego łzy!”

Jest tu pewna trudność polegająca na tym, że na realnej scenie politycznej nie ma żadnej partii prawicowej: ani starej, ani nowej. Istnieje wprawdzie twór o nazwie „Prawica RP” i jest on partią prawicową, ale jego egzystencja jest chwilowo wirtualna, a jego środowiskiem jest tylko Internet.
- - - - - - -
Zakładamy Prawicę RP (partię polityczną)

Pan Wielomski pisze o klęsce. A może to nie była klęska a zwycięstwo. Może wszyscy się nabierają na kostium obrońcy katolicyzmu. Taki teatr dla mas. Ktoś musi grać role katolika. Tak jak w latach 80 tych ludzie nabierali się że Lech, Adam i Jacek to nasi. Nawet co poniektórzy komuniści dawali się nabierać.
Swego czasu pan marszałek składał w Grudniu życzenia z okazji Hanuka. Zrewanżuje mu się i spóźnionymi życzeniami z okazji Purim.

"nawet część posłów PiS była przeciw" - pisze p. Wielomski. Jest to NIEPRAWDA. Dzisiejszy "Nasz Dziennik" zamieszcza wyniki głosowania nad projektem komisji. Otóż z klubu PiS (153 posłów) głosowało 151, za było 151.
Arytmetyka sejmowa, wbrew Wielomskiemu, wskazywała, że zmiana KOnstytucji była raczej nie do przeprowadzeniq. Posłowie, znów wbrew Wielomskiemu, na szantaz "papieski" potrafią byc odporni. Pokazała to 4 lata temu sprawa iracka. Stanowisko JAna Pawła II wobec napaści na Irak było jasne, znane i przywoływane (zwłaszcza przez LPR i Samoobronę). To nie przeskodziło PiS i PO zwyczajnie je zignorować i polski udział w irackiej wojnie poprzeć. Liczenie na to, że teraz dałoby się PO "zaszantażować Papieżem", to chciejstwo.

Przy okazji warto sprostować fałszywe szczegóły co do bitwy pod Kannami. NIE dowodził w tym dniu konsul Emiliusz Paulus, jak sugeruje p. Wielomski.
Armią rzymską dowodziło 2 obecnycjh przy niej konsulów: Emiliusz Paulus i Terencjusz Warron. Ponieważ konsulowie byli absolutnie równi, więc prawo stanowiło, że naczelne dowództwo zmieniało sie co drugi dzień. W owym dniu przypadało ono Warronowi.
Jak słusznie zauważył St. Łoś (i wielu innych), armia dowodzona na zmianę, przez 2 wodzów mających sprzeczne poglądy na wojnę, była skazana juz nie na porażkę ale na pogrom. Winien klęsce pod Kannami nie był Emiliusz Paulus, a może nawet nieszczęsny Warron. Winna była rzymska organizacja dowodzenia, a przede wszystkim geniusz przeciwnika.
Nota bene: Emiliusz Paulus pod Kannami poległ, Warron (dowodzący), uciekł.

O ile dobrze pamietam, Katolicka Nauka Spoleczna dopuszcza (i pochwala tez raczej) zakazywanie aborcji (i eutanazji, zdaje sie, ze w glosowaniach i dyskusji troche to ucieklo) "malymi krokami". Katolik moze zaglosowac za ustawa zawierajaca n.p. 3 przypadki dozwolonej aborcji, jesli poprzednia ustawa zawierala 4 przypadki. Nie trzeba koniecznie znosic aborcji hurtem. Troche popracowac na spoleczenstwem, wychowac (mezowie stanu powinni byc dobrymi nauczycielami!) do szacunku dla zycia i na raty zniesc aborckje (i eutanazje, nawet jak teraz nie ma problemu, to kto zareczy, ze za 10 lat nie bedzie?). 10 razy przymiezyc i uciac raz. Na zawsze. I na pochybel degeneracji Europy.