Prawica.net

My Polacy, żyjemy w pięknym kraju nad Wisłą. Od ponad dziesięciu stuleci staramy się wspólnym wysiłkiem kreować lepsze jutro naszej polskiej rzeczywistości. Niestety położenie geopolityczne naszego kraju nie zawsze umożliwiało nam w pełni wcielać w czyn nasze zamierzenia.

Polska, jako kraj położony w „sercu” Europy szczególnie boleśnie doświadczyła w swojej historii hegemonistycznej polityki naszych dwóch największych sąsiadów: Niemiec oraz Rosji. Nasza nieudolność w polityce zagranicznej oraz wiernopoddańczość wewnętrzna, często narzucona poprzez te dwie obce siły „dyktatem bagnetów”, była spowodowana karłowatością militarną. Brak stałej, silnej armii to nie jedyna, ale zapewne jedna z podstawowych przyczyn czterech rozbiorów Polski.

Zgodnie z wypowiedziami ministra obrony narodowej - Radosława Sikorskiego oraz prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego Polska ma historyczną szansę na uformowanie sił zbrojnych na miarę XXI wieku. Będzie to możliwe dzięki stosownym zapisom prawnym w „Programie rozwoju Sił Zbrojnych na lata 2007-2012”.

Zgodnie z zamierzeniami, od grudnia 2009 roku ma zostać zniesiony przymusowy pobór do armii. Tym samym zgodnie z przewidywaniami w 2010 roku armia polska ma mieć całkowicie zawodowy charakter. Liczebność armii ma oscylować wokół 150 tys. żołnierzy, przy czym należy podkreślić, iż 120 tys. mają stanowić wojska przebywające w koszarach. Pozostałe 30 tys. będzie złożone z ludzi, którzy po intensywnym, krótkotrwałym przeszkoleniu wojskowym zostaną przeniesieni do cywila.

Będą oni jednak nadal związani ze strukturami Wojska Polskiego poprzez specjalne kontrakty. Podejmą oni pracę w środowisku cywilnym, jednak w chwili zagrożenia suwerenności kraju, będą natychmiast powoływani do czynnej służby. Można, posługując się dużym uproszczeniem porównać tego typu formację do amerykańskiej Gwardii Narodowej.

Powyższy plan restrukturyzacji Wojska Polskiego z pewnością nie jest pomysłem nowym, ani tym bardziej rewolucyjnym. Większość krajów, będących członkami NATO utrzymuje w pełni zawodowe formacje wojskowe (np. RFN, Francja, Rumunia). Analitycy podkreślają, iż mimo konieczności wzrostu nakładów finansowych na armię zawodową jest ona w ostatecznym rozrachunku znacznie tańsza, aniżeli armia złożona częściowo z poborowych.

Wiąże się to przede wszystkim ze wzrostem oszczędności na eksploatacji uzbrojenia. Zawodowcy bardziej profesjonalnie korzystają z dostępnego im sprzętu, zatem zmniejszają się koszty jego napraw. Zrezygnowanie z zasadniczej służby wojskowej to także nowe nieruchomości, które mogą zostać przekazane, za odpowiednie pieniądze, użytkownikom cywilnym. Zysk z tego rodzaju operacji jest oczywiście jednorazowy, jednak można przeznaczyć go na zakup nowoczesnego uzbrojenia, tak niezbędnego polskiej armii.

Armia zawodowa, to armia rekrutująca się z prawdziwych ochotników, ludzi zdeterminowanych do bycia żołnierzem, o odpowiednich cechach psychofizycznych. Poborowi traktują służbę wojskową nie jako zaszczyt, ani tym bardziej konstytucyjny obowiązek spoczywający na każdym prawdziwym mężczyźnie, lecz wręcz jako przymus. Tym bardziej bolesny, gdyż trwający aż dziewięć miesięcy, długich dni i jeszcze dłuższych nocy, podczas których „fala” uniemożliwia beztroski sen.

Kolejnym atutem popierającym pełne uzawodowienie armii będzie także prezentowana przez ochotników świadomość „misji” jaka wynika z zaszczytu bycia żołnierzem. Służba wojskowa nie jest zwykłym zawodem, w którym można posiadać mentalność urzędnika „przybijającego stemple” w godzinach od 8 do 15. Czas pracy często jest nienormowany. Trudno mówić także o jakiejkolwiek stabilizacji, gdy co kilka lat trzeba zmieniać miejsce zamieszkania lub uczestniczyć w „misjach stabilizacyjnych” poza granicami kraju.

Żołnierz zawodowy, który całym sercem jest gotów poświęcić się swojemu rzemiosłu będzie nieporównywalnie bardziej skuteczny w boju od żołnierza służby zasadniczej. Poza tym dzięki podjętym decyzjom Polska zbliży się w znacznym stopniu do standardów, wymaganych w NATO. Nasza armia w 8 proc. musi być zdolna w każdej chwili do uczestnictwa w akcji zbrojnej, natomiast w 40 proc. mobilna, czyli zdolna do przemieszczenia w dowolne miejsce na świecie (teoretycznie), w krótkim czasie.

Nie wszyscy jednak podzielają optymizm ministra Radosława Sikorskiego. Pełnemu uzawodowieniu armii sprzeciwia się były minister obrony Jerzy Szmajdziński, który twierdzi, iż armia powinna być zawodowa jedynie w 70-80 proc. Pobór zatem powinien być utrzymany, gdyż jest on najtańszą formą selekcji rezerw. Można zgodzić się z tą tezą, szczególnie, że w wypadku istnienia zawodowej armii, potencjalny konflikt wojenny może spowodować problem szybkiego pozyskania wartościowych uzupełnień.

Armia zawodowa, mimo iż znakomicie wyszkolona oraz wyposażona będzie zmuszona jednak „kłaniać się kulom”. Straty będą nieuniknione, ważne jest zatem, aby istniał pewien rezerwowy potencjał ludzki, który w każdej chwili będzie mógł zastąpić „profesjonalistów”.

Jednak armia w pełni uzawodowiona to także armia w pełni mobilna, pozwalająca wspierać politykę własnego państwa poza jego granicami. Wiąże się to niestety koniecznością częstych wyjazdów na różnorakie misje wojskowe, których koszty pokrywane są w dużej mierze z pieniędzy wszystkich podatników. Poza tym ewentualne, zazwyczaj nieuniknione, straty własne, mogą być zarzewiem protestów społecznych, destabilizujących sytuację wewnętrzną państwa.
Niestety arystotelesowski „złoty środek” istnieje zazwyczaj tylko w sferze idei, jednak niezmiernie ważnym jest, iż zapoczątkowany został sam proces pozytywnych zmian. Armia jest ważnym filarem polityki państwa polskiego, zatem tylko jej siła, nowoczesność, mobilność oraz kompetencja kadr daje „cień” szansy zapewnienia suwerenności oraz integralności terytorialnej dla kraju.

Dlaczego jednak tylko „cień”? Wrześniowe ćwiczenia wojskowe, które odbyły się po kryptonimem „Anakonda 2006”, w pełni dowiodły słuszności tezy, iż Polska nie jest w stanie odpierać kilkumiesięcznego frontalnego natarcia wrogiego państwa. Możliwa jest tylko kilku lub kilkudziesięciodniowa obrona kraju, do czasu wsparcia naszych sił zbrojnych pozostałymi wojskami państw -członków NATO.

Tym bardziej nasze siły zbrojne muszą być perfekcyjnie przygotowane do spełniania wszelkich standardów NATO, jeśli mają efektywnie z nimi współdziałać w warunkach bojowych. Miejmy jednak nadzieję, że historia będzie dla nas łaskawsza, aniżeli we wrześniu 1939 rok a nasi sojusznicy zareagują zgodnie treściami zawartych umów międzynarodowych.

Jakub Mielczarek
inne teksty autora...