Edukacja państwowa

Roman Giertych jest niewątpliwie lepszym ministrem edukacji od ministrów z nadania postkomunistycznego. Niestety reformy wprowadzane przez lidera LPR są niewystarczające. Roman Giertych zamiast zniszczyć patologie szkolnictwa publicznego, usiłuje szkolnictwo publiczne ubrać w narodowe hasła. Działania ministra Giertycha są więc sprzeczne z tradycją polskiego ruchu narodowego i katolickiej nauki społecznej.

Leon XIII w encyklice Sapientiae Christianae stwierdził, że rodzice mają pełne prawo do wychowania swych dzieci w tożsamości chrześcijańskiej i nie posyłania dzieci do szkół, w których zatruwane są nauką bezbożną.

Feliks Koneczny w swej książce Państwo i prawo w cywilizacji łacińskiej pisał, że w państwie obywatelskim nie ma ani jednej szkoły państwowej. Dopiero protestantyzm stał się pomostem do szkoły państwowej.

Roman Rybarski główny ideolog ruchu narodowego uznawało edukacje państwową za instrumentem szkodliwej indoktrynacji. Rybarski odmawiał państwu prawa do monopolu edukacyjnego. W swej książce z 1936 pt. Siła i prawo Rybarski pisał, że W mocnej rodzinie widzimy podstawę zdrowia narodu i dlatego musimy odrzucić (...) wychowanie państwowe.

Państwu nie powinno mieć prawo posiadania szkół, narzucania programów i światopoglądu. Szkoły państwowe są powodem niepotrzebnych sporów ideologicznych i religijnych (o edukację seksualną, religie w szkołach, darwinizm). Szkoły prywatne oferowałyby różne programy zgodne z oczekiwaniami rodziców (laickie dla ateistów, katolickie dla katolików).

Dzisiejszy system uderza w ubogich. Państwowe szkoły ogłupiają, indoktrynują, demoralizują, niszczą pracowitość i kreatywność, szerzą uniformizację i ateizm, oferują kiepskie usługi, rozbijają rodziny, narażają dzieci na patologie i agresje. Bogaci nawet po zapłaceniu wysokich podatków mogą uciec ze złego publicznego systemu edukacji do lepszego prywatnego systemu szkolnictwa. Biedni ograbieni podatkami nie mają możliwości ucieczki.

Bogaci korzystają także z bezpłatnego sytemu edukacji wyższej, systemu utrzymywanego z podatków biednych. Biednych, których nie stać na korzystanie z wyższej edukacji lub nie stać (bo zostali okradzeni podatkami) na lepszą edukację prywatną pozwalającą na zdanie egzaminów. Szkolnictwo wyższe winno być autonomiczne i odpłatne, bo edukacja to dobra inwestycja. Biedni muszą mieć możliwość korzystania z kredytów NBP i stypendiów.

Prywatne szkolnictwo umożliwi wychowanie młodych pokoleń na ludzi mądrych i moralnych. Potrzeba znieść przywileje zawodowe nauczycieli, by można było usuwać z zawodu złych nauczycieli (często anachroniczne relikty komunizmu). Związki zawodowe nauczycieli są gwarantami złego systemu. Trzeba zaniechać propagowania przedszkoli i żłobków. Przywrócić rodzicom kontrolę nad treściami, których uczą się ich dzieci, co zostało rodzicom odebrane przez szkolnictwo publiczne i socjalistów. Socjalistów uważają rodziców za głupszych od urzędników.

Należy zlikwidować państwowe unormowania dotyczące szkolnictwa i znieść szkolnictwo koedukacyjne (szkolnictwo koedukacyjne ma niższy poziom, nie cieszy się zaufaniem rodziców, zmusza dziewczęta do dbania o własną atrakcyjność seksualną zamiast troski o edukację, tłumi aktywność uczniów).

Kapitał ludzki jest bardzo ważnym kapitałem Polski. Lepszy prywatny system edukacji daje szansę na rozwój kraju. Szkolnictwo tak jak inne przejawy ludzkiej działalności jest bardziej efektywne i moralne - gdy jest prywatne. Prywatne szkolnictwo zapewnia lepszy dostęp do usług (dzięki prywatyzacji szkolnictwa wyższego młodzi Polacy mają dostęp do edukacji akademickiej, dostęp jakiego nie mieli za komuny).

Jan Bodakowski
inne teksty autora...