W ekspresowym tempie "rozprawiono się" natomiast ze mną: w ciągu kilku dni po audycji, w której zgodnie z prawdą nazwałem prof. Miodka informatorem policji politycznej PRL, przestałem być współpracownikiem Polskiego Radia Wrocław. Straciłem też zajęcia na Uniwersytecie Wrocławskim.

Wizyta w Jedwabnem, wywiad dla "Wyborczej" - tego typu gesty odstraszą od LPR najbardziej kojarzony z tą partią, hard core'owo "moherowy" elektorat. Z drugiej strony, resort edukacji daje Giertychowi kapitalną okazję do pozyskiwania nowych wyborców. Nie tylko młodzieży, ale i nauczycieli.

Gdy w zeszłym roku do tworzenia rządu wstępnie przymierzał się Jan Rokita, Rafał Dutkiewicz rzekomo był przez niego brany pod uwagę jako minister jednego z resortów gospodarczych. Na razie, by zachęcić PO i PiS do porozumienia, Dutkiewicz pokazał publicznie swojego pięknego, dobrze odżywionego kota Popisa.

Mówi Pan, że prof. Kieres zamknął dostęp do akt IPN. A jednak w "Plusach" widzimy akta dotyczące TW "Bolka".

- Uwierzytelnione kopie dokumentów "Bolka" otrzymałem dzięki pomocy dobrych ludzi - mimo szlabanu opuszczonego w IPN przez Leona Kieresa.

Ciekaw jestem, czy władze Uniwersytetu Wrocławskiego podzielają entuzjazm Fundacji im. Róży Luksemburg w tropieniu niedoskonałości rynku wrocławskiej prasy. I czy uważają anonimowe paszkwile za dopuszczalną formę wypowiedzi akademickiej.

Z rozmów w 1988 r. pamiętam taki oto monolog jednego esbeka: ?Pan, panie Janku?

W sobotę Jarosław Kaczyński zapowiedział, że jego partia złoży wniosek o samorozwiązanie Sejmu. I oświadczył, że PiS jest gotów podjąć ?walkę na noże? z PO. Donald Tusk wniosek odrzuca. Najbardziej znamienne, że to spektakl dwóch aktorów. Dwóch partii.

Dla Samoobrony przejęcie TVP 3 to operacja absolutnie żywotna. Wpisuje się w realizowaną od kilku miesięcy strategię kompleksowej zmiany wizerunku Andrzeja Leppera. Wszak przywódca Samoobrony nie chce już dłużej uchodzić za politycznego barbarzyńcę. Chce być poważnym politykiem. Mężem stanu. Brylować na salonach.

Modna jest u nas tęsknota za stabilnym, dwubiegunowym modelem sceny politycznej. Z bardzo silną prawicą i równie silną lewicą. Cóż z tego, skoro ten model raczej oddala się, niż przybliża? Może warto zastanowić się nad modelem na przykład irlandzkim ? z dwiema silnymi (centro)prawicami?