Nie istnieje coś takiego jak "prawicowy styl myślenia". W środowisku "prawych" ludzi trafiają się monarchiści i republikanie, kapitaliści i terceryści, patrioci i panslawiści. Różnice, występujące w obrębie "prawego skrzydła polityki", nie mogą jednak prowadzić do "wewnątrzformacyjnych" konfliktów. Dlaczego? Bo podzielona prawica nigdy nie poradzi sobie z lewicą.

Podobno na Zachodzie można trafić do aresztu za... publiczne czytanie fragmentów Biblii, krytykujących homoseksualizm. Horror! Boję się, że niedługo zacznie dochodzić do takich sytuacji, jakie można zaobserwować np. w Indiach, a więc do dręczenia i mordowania wyznawców Chrystusa. Mnie, ateistce, raczej to nie grozi, chociaż już teraz bywam poniżana i wyzywana za słuchanie toruńskiej rozgłośni...

Nie mogę obiecać, że Partia Prawicy Antyliberalnej naprawdę powstanie. To dopiero projekt, który może zostać zrealizowany albo nie. Nawet pobieżna lektura moich postulatów pozwala zrozumieć, że zapowiada się "ostra jazda bez trzymanki", połączona z "piskiem opon" i "paleniem gumy". Nie wiem tylko, czy jestem na tyle dobrym "kierowcą", by nie wjechać w najbliższe "drzewo".

Słowianie - każdy inny, wszyscy równi. Nasze narody są odrębnymi bytami, ale mają wiele cech wspólnych, np. legendarne zamiłowanie do alkoholu. Czesi słyną z piwa, a Polacy i Rosjanie z dobrej wódki. Jednak najważniejsze jest to, że my wszyscy stanowimy wielką rodzinę. Niektórzy eurosceptycy uważają, że alternatywą dla Unii Europejskiej powinna być Unia Panslawistyczna.

Przedstawiciele danego Narodu powinni być postrzegani jako rodzina, a Ojczyzna - jako jej dom. "Matką" Narodu powinien być Kościół katolicki, zaś "ojcem" - silny, świecki, prawicowy przywódca wraz ze swoimi pomocnikami. Zupełnie zapomniałam jednak o dalszej "rodzinie", która wprawdzie nie ma bezpośredniego wpływu na to, co się dzieje w domu, ale jest kochana i niezastąpiona. Czy w XXI wieku ktoś wyobraża sobie życie publiczne bez... mediów?

Chociaż nadal uważam, że zabijanie ludzi jest rzeczą niemoralną i okrutną, zaczynam w nim dostrzegać zło... konieczne. Nie pochwalam uśmiercania ludzkich istot, ale myślę, że w wyjątkowych okolicznościach mogłabym się zgodzić na to straszne rozwiązanie. Od 29 sierpnia 2008 roku w moim umyśle tkwi pogląd: "Kara śmierci? Ani mnie to ziębi, ani grzeje".

Utwór parodiuje sposób myślenia wielu komunistów, którzy - pod pretekstem równości i sprawiedliwości społecznej - próbują ujednolicić ludzi. Bohaterka opowiadania jest socjalistką ortodoksyjną i nadgorliwą, więc nieumyślnie ośmiesza całą ideologię. Narratorką opowiadania jest Celestyna Mierzwińska - rozchwiana emocjonalnie wdowa po ZOMO-wcu.

Dlaczego tak bardzo nienawidzę liberalizmu, feminizmu, kosmopolityzmu etc.? Bo poznałam te ideologie od środka, zobaczyłam z bliska ich ohydę i irracjonalność. Nigdy nie wybaczę sobie mojej głupoty - tak, jak nie wybaczę starszym osobom, które w przeszłości były komuchami i partyjniakami. Jeśli na mojej głowie pozostał choć jeden liberalny włos, to dajcie znać, a natychmiast go wyrwę!!!